Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മുൻപ് മറ്റൊന്ന് വന്ന് അതിനെ തൊട്ടു.

അധ്യായം 5: വള്ളക്കാരന്റെ മകൻ

രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് നവീന്റെ അമ്മ വിളിക്കുന്നതിനു മുൻപേ അവൻ ഉണർന്നിരുന്നു.

മേൽക്കൂരയുടെ ഒരു കോണിൽനിന്ന് വെള്ളം തുള്ളിവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മഴ നിലച്ചെങ്കിലും ഓടുകൾക്കിടയിൽ കെട്ടിയ വെള്ളം അകത്തേക്ക് പതിക്കുകയായിരുന്നു. തറയിൽ അമ്മ വെച്ചിരുന്ന അലുമിനിയം പാത്രത്തിൽ ഓരോ തുള്ളിയും വീഴുമ്പോൾ ഒരേ ശബ്ദം ആവർത്തിച്ചു.

ടക്.

ടക്.

ടക്.

ഇരുട്ടിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് നവീൻ ആ ശബ്ദം എണ്ണി. നൂറുവരെ എത്തിയപ്പോൾ വീണ്ടും ഒന്നിൽനിന്ന് തുടങ്ങി. ഉറക്കം തിരിച്ചുവരില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ അവൻ എഴുന്നേറ്റു.

വീട്ടിൽ ആകെ രണ്ടു മുറികളേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മുൻവശത്തെ മുറി പകൽ സ്വീകരണമുറിയും രാത്രിയിൽ നവീന്റെയും അച്ഛന്റെയും കിടപ്പുമുറിയുമായി മാറും. പിന്നിലെ മുറിയിൽ അമ്മയും അനുജത്തി മായയും ഉറങ്ങും.

അടുക്കള വീടിനോടു ചേർത്ത് പിന്നീട് പണിതതായിരുന്നു. മഴ ശക്തമായാൽ അവിടത്തെ മൺചുവരുകൾ കുതിർന്നുപോകും.

നിലത്ത് വിരിച്ചിരുന്ന പായ ചുരുട്ടിവെച്ച് നവീൻ വാതിൽ തുറന്നു. പുലർച്ചെ പൂർണ്ണമായി തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തോടിനു മീതെ നേർത്ത മഞ്ഞ്. തെങ്ങുകളുടെ നിഴൽ വെള്ളത്തിൽ അലിഞ്ഞുകിടന്നു.

കടവിൽ അവരുടെ വള്ളം കെട്ടിയിരുന്നു.

നവീൻ അകത്തുനിന്ന് പഴയൊരു തുണിയെടുത്ത് വള്ളത്തിനരികിലേക്കു നടന്നു. രാത്രിയിൽ കെട്ടിയ വെള്ളം കോരിക്കളഞ്ഞു. പലകയ്ക്കിടയിലെ ചെറിയ വിള്ളലിൽ തുണി തിരുകിവെച്ചു. അടുത്ത മാസം വള്ളം കരയ്ക്കുകയറ്റി അറ്റകുറ്റപ്പണി ചെയ്യണമെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.

അടുത്ത മാസം എന്നത് അവരുടെ വീട്ടിൽ പലപ്പോഴും ഒരിക്കലും എത്താത്ത കാലമായിരുന്നു.

“നീ എന്തിനാ ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റത്?”

പിന്നിൽ അച്ഛന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

രാഘവൻ കടവിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. മുണ്ടിന്റെ കോന്തല ഉയർത്തിക്കുത്തിയിരുന്നു.