Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മുഖം വീർത്തതുപോലെ തോന്നി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുമാസങ്ങളായി രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുട്ടുകൾക്ക് വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ച് ആരോടും പറയാറില്ല.

“ഉറക്കം പോയി,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

“ഇന്നലെ വൈകിയല്ലേ കിടന്നത്?”

“പഠിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.”

“പുസ്തകം വായിച്ചാൽ മാത്രം പരീക്ഷ പാസാകില്ല. ഉറങ്ങുകയും വേണം.”

നവീൻ ചിരിച്ചു.

“എന്തിനാണ് ചിരിക്കുന്നത്?”

“അച്ഛൻ പുസ്തകം വായിക്കരുതെന്ന് പറയുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ.”

“ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല.”

രാഘവൻ വള്ളത്തിനുള്ളിൽ നോക്കി. നവീൻ തിരുകിവെച്ച തുണി എടുത്ത് വീണ്ടും മറ്റൊരു രീതിയിൽ വെച്ചു.

“ഇത് ഇങ്ങനെ വെച്ചാൽ മതി. നീ തുഴ എടുക്ക്. ആറുമണിക്ക് അപ്പുറത്തെ പാൽക്കാരനെ കൊണ്ടുവരണം.”

“അച്ഛൻ വരേണ്ട. ഞാൻ പോകാം.”

“നിനക്ക് സ്കൂളില്ലേ?”

“സമയമുണ്ട്.”

രാഘവൻ മകനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ നന്ദിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം അത് വാക്കുകളാക്കിയില്ല.

“അപ്പോൾ വേഗം പോയിവാ.”

നവീൻ വള്ളത്തിന്റെ കയർ അഴിച്ചു.

ഈ കടവിൽനിന്ന് വള്ളമെടുക്കാൻ പഠിച്ചപ്പോൾ അവന് ഒൻപതു വയസ്സായിരുന്നു. ആദ്യം തുഴ വെള്ളത്തിൽ ഉറപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒഴുക്ക് വള്ളത്തെ തിരിക്കുമ്പോൾ ഭയപ്പെട്ട് കരഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛൻ കരയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:

“വെള്ളത്തോട് യുദ്ധം ചെയ്യരുത്. അത് എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്ന് ആദ്യം നോക്ക്.”

അന്നതിന്റെ അർത്ഥം വള്ളം തുഴയുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന് നവീൻ കരുതി. വളർന്നപ്പോൾ പല കാര്യങ്ങൾക്കും അത് ബാധകമാണെന്ന് മനസ്സിലായി.

ഒഴുക്കിനെ എതിർത്ത് മാത്രം എവിടെയും എത്താനാകില്ല.

പക്ഷേ ഒഴുക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നിടത്തേക്ക് മാത്രം പോകേണ്ടതുമില്ല.

വള്ളം തോടിന്റെ നടുവിലെത്തിയപ്പോൾ കിഴക്കൻ ആകാശം തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഏതോ വീട്ടിൽ റേഡിയോ പ്രവർത്തിച്ചു. വാർത്തയ്ക്കുമുമ്പുള്ള സംഗീതം വെള്ളത്തിനു മുകളിലൂടെ ഒഴുകിവന്നു. ഒരു കടവിൽ രണ്ട് സ്ത്രീകൾ പാൽക്കുപ്പികളുമായി കാത്തുനിന്നു. മറ്റൊരിടത്ത്