Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

അവരുടെ കടവിലേക്ക് തിരിച്ചു.

“എന്താ?”

“എനിക്ക് അക്കരെ പോകണം.”

“അത് കണ്ടാൽ മനസ്സിലാകും.”

ആ മറുപടി അഞ്ജലിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.

“വള്ളം പോയി.”

“അതും കണ്ടു.”

“എന്നെ അക്കരെയാക്കാമോ?”

നവീൻ വള്ളം പടിയോട് ചേർത്തു.

“കയറൂ.”

അഞ്ജലി താഴത്തെ പടിയിലേക്കിറങ്ങി. വള്ളം ഉറച്ചുനിൽക്കുമെന്നു കരുതി കാലുവെച്ചപ്പോൾ അത് വശത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു. അവൾ ഭയന്ന് പിന്നോട്ടുമാറി.

“ഇങ്ങനെ കയറിയാൽ രണ്ടുപേരും സ്കൂളിനു പകരം തോട്ടിലാകും,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് വള്ളത്തിൽ കയറാൻ അറിയാം.”

“അതു കണ്ടാലും മനസ്സിലാകും.”

“എല്ലാറ്റിനും ഇങ്ങനെ കുറ്റം പറയണമെന്നുണ്ടോ?”

വാക്കുതർക്കത്തിനിടെ വള്ളം കൂടുതൽ അകന്നു. നവീൻ തുഴകൊണ്ട് വീണ്ടും പടിയോട് അടുപ്പിച്ചു.

“പടിയുടെ അരികിൽ ഒരു കാൽവെക്കൂ. പിന്നെ വള്ളത്തിന്റെ നടുവിലേക്ക്. വശത്തേക്ക് പിടിക്കരുത്.”

അഞ്ജലി അവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്തു. ഇത്തവണ വള്ളം അധികം ചാഞ്ഞില്ല. അവൾ പലകയിൽ ഇരുന്ന് ബാഗ് മടിയിൽവെച്ചു.

“ഇപ്പോൾ സന്തോഷമായോ ?”

“എനിക്ക് എന്തിന് സന്തോഷം?”

നവീൻ തുഴ വെള്ളത്തിലിറക്കി.

വള്ളം കടവിൽനിന്ന് അകന്നതോടെ അഞ്ജലി മിണ്ടാതായി. തനിക്കു നീന്താൻ അറിയില്ലെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് ഓർത്തത്. വെള്ളത്തിനു നടുവിൽ വള്ളം വളരെ ചെറുതായി തോന്നി.

“ഭയമുണ്ടോ?” നവീൻ ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല.”

“അപ്പോൾ ബാഗ് ഇത്ര ശക്തിയായി പിടിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്?”

അവൾ കൈകൾ അയച്ചു.

“എനിക്ക് വൈകും.”

“വൈകിയല്ലോ.”

“കുറച്ചുകൂടി വേഗത്തിൽ തുഴയാമോ?”

“കഴിയും.”

“അപ്പോൾ വേഗത്തിൽ തുഴയൂ.”

നവീൻ അവളെ നോക്കി.

“ഇത് ബസല്ല. ടിക്കറ്റ് എടുത്തതുകൊണ്ട് വേഗം കൂട്ടാനാവില്ല.”

“ഞാൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്തിട്ടില്ല.”

“അറിയാം.”

അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ച് വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി. ഈ യുവാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യധാരണ ശരിയാണെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.