Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മുഴുവൻ ശ്വാസം പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നതുപോലെ അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.

മുമ്പ് മഴ അവൾക്കു സ്കൂൾ അവധിയോ നനഞ്ഞ യൂണിഫോമോ ആയിരുന്നു. ഇവിടെ മഴ ജീവിതത്തിന്റെ അതിഥിയല്ല. വീട്ടുകാരനാണ്. എപ്പോൾ വരുമെന്ന് ആരും കൃത്യമായി അറിയില്ലെങ്കിലും അതിനായി എല്ലാവരും തയ്യാറെടുക്കും.

അമ്മ അരിയും വിറകും ശേഖരിച്ചു. ചോരുന്ന ഭാഗങ്ങളിൽ പാത്രങ്ങൾ വെക്കാൻ സ്ഥലം നോക്കി. അച്ഛൻ പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖകൾ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളിൽ പൊതിഞ്ഞു.

“ഇത്രയും വേണോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.

“കഴിഞ്ഞ തവണ തോട്ടിലെ വെള്ളം വരാന്തവരെ എത്തിയത്രേ,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

“വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വരുമോ?”

“വരാതിരിക്കട്ടെ.”

അഞ്ജലി ആദ്യമായി മഴയെ സൗന്ദര്യത്തിനപ്പുറം ചിന്തിച്ചു. എൻ. ആദ്യത്തെ കത്തിൽ എഴുതിയത് ഓർമ്മ വന്നു.

ചിലരുടെ വീടുകൾ ചോരും.

മറുകരയിലെ നവീന്റെ വീട്ടിൽ ഓടുകൾ മാറ്റാൻ പണം ഉണ്ടായിരിക്കുമോ എന്ന ചിന്ത അവൾക്കുണ്ടായില്ല. എൻ. എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ.

എന്നാൽ സ്കൂളിലേക്കു പോകുമ്പോൾ നവീനും അച്ഛനും വള്ളം കരയ്ക്കുകയറ്റി അറ്റകുറ്റപ്പണി ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു. നവീൻ പഴയ ഷർട്ടാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. കൈകളിൽ കറുത്ത താർ.

രാഘവൻ കുനിഞ്ഞ് പലക പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ നടുവ് നിവർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അഞ്ജലി കടന്നുപോകുമ്പോൾ നവീൻ തല ഉയർത്തി.

“ഇന്ന് വള്ളമില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല.”

“ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് പറഞ്ഞതാണ്.”

“എനിക്ക് വലിയ വള്ളം കിട്ടും.”

“മഴ വന്നാൽ സമയം മാറും.”

“എനിക്കറിയാം.”

“അറിയില്ലെങ്കിൽ ചോദിക്കാം.”

“നിന്നോടല്ല.”

അവൾ നടന്നുപോയി.

കുറച്ചുദൂരം എത്തിയശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കി. നവീൻ വീണ്ടും ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. അഞ്ജലി നോക്കിയത് അവൻ കണ്ടില്ല.

അന്ന് ഉച്ചയ്ക്കാണ് മഴ എത്തിയത്.

ആദ്യമായി കാറ്റുയർന്നു. ക്ലാസ്മുറിയുടെ തുറന്ന ജനലുകളിലൂടെ പൊടിയും ഉണങ്ങിയ ഇലകളും അകത്തേക്കുവന്നു.