Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കയറരുത്,” നവീൻ വിളിച്ചു. “ആദ്യം അക്കരെയുള്ളവർ. പിന്നെ അടുത്ത വഴിയിലുള്ളവർ.”

അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഉറപ്പ് കേട്ടപ്പോൾ കുട്ടികൾ അനുസരിച്ചു. സാധാരണ അധികം സംസാരിക്കാത്ത നവീൻ ഓരോരുത്തരുടെയും സ്ഥലങ്ങൾ ചോദിച്ച് യാത്ര ക്രമീകരിച്ചു. ചെറിയ കുട്ടികളെ കൈപിടിച്ച് കയറ്റി.

അവരുടെ ബാഗുകൾ നനയാതിരിക്കാൻ വള്ളത്തിന്റെ നടുവിൽ വെച്ചു.

അഞ്ജലി അവസാനസംഘത്തിലായിരുന്നു.

അവൾ കയറുമ്പോൾ നവീൻ കൈ നീട്ടി. ഈ തവണ അവൾ തർക്കിക്കാതെ പിടിച്ചു. താറും മഴവെള്ളവും ചേർന്ന് അവന്റെ കൈ കൂടുതൽ പരുക്കനായി തോന്നി.

“ശ്രദ്ധിച്ച്,” അവൻ പറഞ്ഞു.

വള്ളം നിറഞ്ഞപ്പോൾ രാഘവൻ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് തുഴയെടുത്തു. നവീൻ പിന്നിൽനിന്ന് നിയന്ത്രിച്ചു. മഴ അവരുടെ മേൽ ചരിഞ്ഞുപെയ്തു. കുടകൾ തുറക്കാൻ സ്ഥലമില്ലാത്തതിനാൽ എല്ലാവരും നനഞ്ഞു.

വള്ളം തോട്ടിലേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് ഭയം തോന്നി. സാധാരണ ശാന്തമായിരുന്ന വെള്ളം ഇപ്പോൾ ഇരുണ്ടും അസ്വസ്ഥവുമായിരുന്നു. ഒഴുക്ക് വള്ളത്തെ വശത്തേക്കു തള്ളി.

ഒരു ചെറിയ കുട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി.

“വള്ളം മറിഞ്ഞുപോകുമോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

“ഉറപ്പാണോ?”

“ഈ വള്ളത്തിന് നീന്താൻ നിന്നെക്കാൾ നന്നായി അറിയാം.”

കുട്ടി കരച്ചിൽ നിർത്തി.

അഞ്ജലി നവീനെ നോക്കി. മഴ അവന്റെ നെറ്റിയിലൂടെ ഒഴുകി. കണ്ണുകൾ വെള്ളത്തിന്റെ ദിശയിലായിരുന്നു. ഓരോ തുഴയലും അളന്നും ശാന്തവുമായിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള പരിഹാസമില്ല.

നവീൻ തന്നെ നോക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലി കണ്ണ് മാറ്റി.

“ഭയമുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

“കുറച്ച്.”

ഇത്തവണ അവൾ കള്ളം പറഞ്ഞില്ല.

“ഒഴുക്ക് കൂടുതലാണ്. പക്ഷേ പ്രശ്നമില്ല.”

“എങ്ങനെ അറിയാം?”

“വെള്ളം നോക്കിയാൽ അറിയാം.”

“എനിക്ക് നോക്കിയാൽ വെള്ളം മാത്രമേ കാണൂ.”

“കുറച്ചുനാൾ കഴിഞ്ഞാൽ