Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

നിനക്കും മനസ്സിലാകും.”

അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഹാസമില്ലായിരുന്നു.

അഞ്ജലി വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി. മഴ പതിക്കുമ്പോൾ അനവധി വൃത്തങ്ങൾ പിറന്നു. ഒന്നിനുമുകളിൽ മറ്റൊന്ന്. കത്തിൽ എൻ. വിവരിച്ച അതേ കാഴ്ച.

ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവൾ നവീനെ നോക്കി.

അവൻ മഴയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഈ വൃത്തങ്ങൾ അവനും കാണുന്നുണ്ടോ?

സംശയം മനസ്സിൽ തെളിയുന്നതിനുമുമ്പ് നവീൻ മറ്റൊരു കുട്ടിയോട് ബാഗ് വശത്തുവെക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞു. അഞ്ജലി സ്വന്തം ചിന്തയിൽ ചിരിച്ചു.

നവീനും എൻ.-നും തമ്മിൽ എന്തു ബന്ധം?

ഒരാൾ പുസ്തകങ്ങളെയും ഓർമ്മകളെയും വേരുകളെയും കുറിച്ചെഴുതുന്നു. മറ്റൊരാൾക്ക് സൗമ്യമായി സംസാരിക്കാൻ പോലും അറിയില്ല.

വള്ളം അവരുടെ കടവിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ കുടയുമായി കാത്തുനിന്നിരുന്നു. അമ്മ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഉത്കണ്ഠയോടെ നോക്കി.

അഞ്ജലി ഇറങ്ങുമ്പോൾ വീണ്ടും നവീന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

“നന്ദി,” അവൾ പറഞ്ഞു.

നവീൻ അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

“എന്തിന്?”

“കൊണ്ടുവന്നതിന്.”

“നന്ദിക്കുവേണ്ടിയല്ല ഇത് ചെയ്തത്”.

“എങ്കിലും നന്ദി.”

“ശരി.”

അവൾ പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നവീൻ വിളിച്ചു:

“അഞ്ജലി.”

അവൾ തിരിഞ്ഞു.

“നാളെ വെള്ളം കൂടിയാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് വരമ്പിലൂടെ നടക്കരുത്.”

“ശരി.”

ആദ്യമായാണ് അവന്റെ ഉപദേശം എതിർക്കാതെ സ്വീകരിച്ചത്.

വീട്ടിൽ കയറിയ ഉടനെ അമ്മ തലതുവർത്താൻ തോർത്തുകൊടുത്തു. അച്ഛൻ വള്ളം സുരക്ഷിതമായി എത്തിയതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. അഞ്ജലി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി.

നവീന്റെ വള്ളം മഴയിലൂടെ അകന്നുപോകുകയായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ കുറഞ്ഞില്ല. വൈദ്യുതി പോയി. തോട്ടിലെ വെള്ളം പടികളുടെ രണ്ടാമത്തെ നിലയിലേക്ക് ഉയർന്നു. അച്ഛൻ ഇടയ്ക്കിടെ അളവ് നോക്കി. അമ്മ മെഴുകുതിരികൾ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു.

അഞ്ജലി മുറിയിൽ ഇരുന്ന് എൻ.-ന്റെ പഴയ കത്തുകൾ വായിച്ചു.

നവീനെക്കുറിച്ച് എഴുതണമെന്ന്