Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

അവൾക്കു തോന്നി.

ഇന്ന് മഴയിൽ ഞങ്ങൾ തോട്ടിൽ കുടുങ്ങി. എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് മുമ്പ് എഴുതിയ ഒരാൾ ഞങ്ങളെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു. അയാൾ ഞാൻ കരുതിയതുപോലെ മോശമല്ലായിരിക്കാം.

അവൾ അത്രയും എഴുതി നിർത്തി.

പിന്നെ മറ്റൊരു വരി ചേർത്തു:

ഒരാളെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ ധാരണ മാറ്റുന്നത് തോൽക്കുന്നതുപോലെയാണോ, അതോ അയാളെ ആദ്യമായി ശരിക്കും കാണുന്നതുപോലെയാണോ?

അവൾ കത്ത് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല. മഴ ശമിച്ചശേഷം ജനലരികിൽ നിന്നു.

കുട്ടനാട് മുഴുവൻ മാറിയിരുന്നു.

വരമ്പുകൾ വെള്ളത്തിനടിയിൽ ഒളിച്ചു. പാടങ്ങളും തോടുകളും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തികൾ മാഞ്ഞു. വീടുകൾ ചെറിയ ദ്വീപുകളെപ്പോലെ. വിളക്കുകളുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ കാറ്റിൽ ഇളകി. തവളകളുടെ ശബ്ദവും മഴയുടെ താളവും ദൂരെയുള്ള വള്ളക്കാരന്റെ വിളിയും രാത്രിയിൽ ഒന്നുചേർന്നു.

ഈ സ്ഥലത്തെ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് വന്ന പെൺകുട്ടി എവിടെയോ പിന്നിലായിപ്പോയതുപോലെ അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.

ഇനിയും പലതും ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. പഴയ കൂട്ടുകാരെ ഓർത്ത് വിഷമിക്കും. പുതിയ സ്കൂളിൽ ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഒറ്റപ്പെടും. മഴയിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണങ്ങില്ല. വൈദ്യുതി പോകും.

ചെരുപ്പിൽ ചെളി കയറും. ഓരോ യാത്രയ്ക്കും വെള്ളത്തിന്റെ മനസ്സ് അറിയേണ്ടിവരും.

എന്നിട്ടും ഇപ്പോൾ ഈ സ്ഥലത്തിനു നിറങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പ്രഭാതത്തിലെ വെള്ളിനിറം.

ഉച്ചയിലെ പച്ച.

മഴയ്ക്കുമുമ്പുള്ള കറുപ്പ്.

രാത്രിയിലെ വിളക്കുകളുടെ സ്വർണം.

അവയുടെ ഇടയിൽ കാത്തിരിക്കാനുള്ള ഒരു കത്തും.

പിറ്റേന്ന് മഴ അല്പം കുറഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജലി വായനശാലയിലെത്തി. വഴിയിൽ വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ശാന്തച്ചേച്ചിയോടൊപ്പമാണ് പോയത്.

ഗോപാലൻ മാഷ് വാതിലിനരികിൽ വെള്ളം തൂത്തുമാറ്റുകയായിരുന്നു.

“ഇന്നും വരുമെന്ന് കരുതിയില്ല,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

“കത്ത് കൊടുക്കാനുണ്ട്.”

“വെള്ളം കയറിയാലും കത്തുകൾക്ക് യാത്ര നിർത്താനാവില്ലല്ലോ.”

അഞ്ജലി സ്വന്തം കവർ പെട്ടിയിൽ ഇട്ടു.

“എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”