Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഗോപാലൻ മാഷ് അവളെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. പിന്നെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽനിന്ന് ഒരു കവർ എടുത്തു.

“ഇത് രാവിലെ കിട്ടിയതാണ്.”

“ആരാണ് കൊണ്ടുവന്നത്?”

“ആ ചോദ്യം നിയമത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.”

അവൾ കവർ വാങ്ങി.

വായനശാലയുടെ ജനലരികിൽ നിന്നുതന്നെ തുറന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട എ,

ഇന്ന് കാലവർഷം തുടങ്ങി. നിങ്ങൾ ജനൽപ്പാളി തുറന്നോ, അതോ മുറി നനയുമെന്നു പേടിച്ച് അടച്ചുവെച്ചോ എന്നറിയില്ല.

ഇവിടെ മഴ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ആദ്യം വീടുകളുടെയും വള്ളങ്ങളുടെയും സുരക്ഷ നോക്കി. അതിനിടയിലാണ് നിങ്ങളുടെ ഒരു കത്ത് ഓർമ്മ വന്നത്. ആ കത്തിൽ നിങ്ങൾ വൈകുന്നേരത്തെ വിളക്കുകൾ വെള്ളത്തിൽ വീഴുന്നതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരുന്നു.

ഇന്ന് വിളക്കുകൾ വ്യക്തമായി കാണാനാകില്ല. മഴ അവയുടെ രൂപം തകർക്കുന്നു. എന്നിട്ടും അവ അണയുന്നില്ല.

ചില സൗഹൃദങ്ങൾ അങ്ങനെയായിരിക്കുമോ? ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം നമുക്കു വ്യക്തമായി അറിയില്ല. വെള്ളത്തിൽ ഇളകുന്ന വെളിച്ചംപോലെ മാത്രമേ കാണൂ. എന്നിട്ടും ആ വെളിച്ചം ഉണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കാം.

എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വ്യാഴാഴ്ചകൾ ഇഷ്ടമാണ്. അതിന്റെ കാരണം നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുമെന്നു കരുതുന്നു.

എൻ.

അഞ്ജലി അവസാനത്തെ വരി വീണ്ടും വായിച്ചു.

പിന്നെയും.

പുറത്ത് മഴ മേൽക്കൂരയുടെ അരികിൽനിന്ന് നീണ്ട നൂലുകളായി പതിച്ചു. ഗോപാലൻ മാഷ് മേശയ്ക്കുമുന്നിൽ എന്തോ എഴുതുകയായിരുന്നു. വായനശാലയിൽ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അഞ്ജലി കത്ത് മടക്കി കവറിലാക്കി.

എന്നാൽ മുഖത്തെ ചിരി മടക്കി ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഗോപാലൻ മാഷ് കണ്ണടയുടെ മുകളിലൂടെ അവളെ നോക്കി. ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.

വായനശാലയുടെ മറുവശത്തെ ചുവരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ ചിത്രത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നീങ്ങി. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പുള്ള സ്കൂൾ അധ്യാപകരുടെ സംഘചിത്രം. അതിൽ യുവാവായിരുന്ന ഗോപാലന്റെ അടുത്ത് ഒരു