Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഒതുക്കിവെച്ചിരുന്നു.

അവനെ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.

ഒരുപക്ഷേ എൻ. എഴുതിയത് ശരിയാകാം.

ശരിയായ വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്നതുവരെ ചില മനുഷ്യർ സാധാരണരായി തോന്നും.

നവീൻ അവളെ കണ്ടു. സുഹൃത്തുക്കളോട് എന്തോ പറഞ്ഞശേഷം അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“വഴി തെറ്റിയില്ലല്ലോ?”

അവന്റെ ആദ്യവാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ അഞ്ജലിയുടെ വിസ്മയം പകുതിയായി.

“നീ ഇല്ലാതെയും എനിക്ക് വഴികണ്ടെത്താം.”

“അത് കണ്ടതിൽ സന്തോഷം.”

“വള്ളത്തിലെ യാത്ര കഴിഞ്ഞോ?”

“അവസാനത്തെ ഒരു യാത്രകൂടിയുണ്ട്.”

“പിന്നെ വീണ്ടും പോകുമോ?”

“പോകണം.”

അഞ്ജലിക്ക് എന്തു പറയണമെന്നറിയില്ല. ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ അവരുടെ നിശ്ശബ്ദത നിറച്ചു. കടന്നുപോകുന്നവർ ഇടയ്ക്കിടെ അവരെ വേർതിരിച്ചു. വീണ്ടും അടുത്തെത്തുമ്പോൾ ഇരുവരും ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“നീ ഉത്സവം കാണാൻ വന്നതല്ലല്ലോ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു. “ജോലി ചെയ്യാനാണ്.”

“രണ്ടും ചെയ്യാം.”

“എപ്പോഴാണ് കാണുന്നത്?”

നവീൻ അവളുടെ മുഖത്തുനിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റാതെ പറഞ്ഞു:

“ഇപ്പോൾ കാണുന്നുണ്ട്.”

വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാൻ അഞ്ജലിക്ക് ഒരു നിമിഷം വേണ്ടിവന്നു.

അവൻ ഉത്സവത്തെക്കുറിച്ചാണോ പറഞ്ഞത്?

അതോ അവളെക്കുറിച്ചോ?

ചോദിക്കാനിരിക്കെ അകലെയായി രാഘവൻ വിളിച്ചു. നവീൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“എനിക്ക് പോകണം.”

“ശരി.”

അവൻ രണ്ടടി നടന്നശേഷം തിരിഞ്ഞു.

“വെടിക്കെട്ടിന് മുമ്പ് ചെവി പൊത്തിക്കോ .”

അഞ്ജലി മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ മറഞ്ഞു.

ആ രാത്രി വെടിക്കെട്ട് തുടങ്ങിയപ്പോൾ അഞ്ജലി ശരിക്കും ചെവി പൊത്തി. ആദ്യത്തെ പൊട്ടിത്തെറിയിൽ ആകാശം വെള്ളനിറമായി. പിന്നാലെ ചുവപ്പും പച്ചയും സ്വർണവും. വെളിച്ചം തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിൽ വീണു പൊട്ടിച്ചിതറി.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നവീനെ തിരഞ്ഞു.

നവീൻ തിരിച്ചെത്തിയത് അവസാനത്തെ വെടിക്കെട്ടിനു തൊട്ടുമുമ്പായിരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടത്തിനപ്പുറം നിന്ന് അവൻ അഞ്ജലിയെ