Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. നമ്മുടെ മനസ്സ് ഒരു മുറിയല്ല. പുതിയൊരാൾ വന്നാൽ പഴയൊരാൾ പുറത്തുപോകേണ്ടതില്ല.

ആ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

എൻ. അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതായി തോന്നിയില്ല. അവളുടെ വേദന ലളിതമാക്കാതെ അതിനൊപ്പം ഇരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അതേ കത്തിൽ നവീൻ ആദ്യമായി തന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് സൂചന നൽകി.

പണത്തെക്കുറിച്ച് ദിവസവും സംസാരിക്കുന്ന ഒരു വീട്ടിലാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്. പണമുള്ളതിനെക്കുറിച്ചല്ല, ഇല്ലാത്തതിനെക്കുറിച്ചാണ് സംഭാഷണം.

ഫീസ്, കടം, അരി, മരുന്ന്, വള്ളത്തിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണി. ഓരോ വാക്കിനും ഒരു തുക ഉണ്ടാകും. ചിലപ്പോൾ ഞാൻ സംസാരിക്കാതിരുന്നാലും വീട്ടിൽ എത്ര രൂപയുണ്ടെന്ന് അറിയാം.

മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികളിൽനിന്ന് കാര്യങ്ങൾ മറയ്ക്കുന്നു എന്നു കരുതും. യഥാർത്ഥത്തിൽ കുട്ടികൾ മൗനത്തിൽനിന്നുപോലും കണക്കുകൂട്ടാൻ പഠിക്കും.

ഇതെഴുതുന്നത് പരാതി പറയാനല്ല. എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ നന്ദിയില്ലായ്മപോലെ തോന്നുന്നു.

അഞ്ജലി കത്ത് വായിച്ചശേഷം ദീർഘനേരം എഴുത്തുമേശയ്ക്കുമുന്നിൽ ഇരുന്നു.

എന്ത് മറുപടി നൽകണം?

‘എല്ലാം ശരിയാകും’ എന്ന് എഴുതാൻ മനസ്സുവന്നില്ല. എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് അവൾക്ക് എങ്ങനെ ഉറപ്പുനൽകാനാകും?

അവൾ ഒടുവിൽ എഴുതി:

നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ നന്ദിയില്ലായ്മയല്ല. നിങ്ങളുടെ കുടുംബം ചെയ്ത ത്യാഗങ്ങൾക്ക് അർത്ഥമുണ്ടാകണം എന്ന ആഗ്രഹമായിരിക്കാം.

നിങ്ങൾ എന്താകാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

മറുപടി വൈകി.

ഒന്നാം ദിവസം വന്നില്ല.

രണ്ടാം ദിവസവും ഇല്ല.

മൂന്നാം ദിവസം അഞ്ജലി വായനശാലയിൽ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ തിരിച്ചുകൊടുത്തു. ഗോപാലൻ മാഷ് കവർ എടുത്തില്ല. അവൾ ചോദിച്ചുമില്ല.

നാലാം ദിവസം സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് നവീനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കു ദേഷ്യം തോന്നി. അവനോടല്ല. എങ്കിലും ആ ദേഷ്യം അവനോടാണ് പ്രകടമായത്.

“വള്ളം എപ്പോൾ പോകും?”