Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

അവൾ ചോദിച്ചു.

“ആളുകൾ വന്നിട്ട്.”

“വരുന്നതുവരെ ഇവിടെ നിൽക്കണോ?”

“വള്ളം ആളുകളില്ലാതെ പോയാൽ നീ എങ്ങനെ പോകും?”

“നീ എല്ലാറ്റിനും ഇങ്ങനെ മറുപടി പറയേണ്ടതുണ്ടോ?”

“ഇന്ന് ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്?”

“ഒന്നുമില്ല.”

അഞ്ജലി മാറിനിന്നു.

നവീൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ അവളെ നോക്കി. ഈ പെൺകുട്ടിക്ക് ദേഷ്യം വരാൻ കാരണം ആവശ്യമില്ലെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.

തൂലികാസുഹൃത്ത് മറുപടി കാത്തിരിക്കുമെന്ന ചിന്ത അവനെ പെട്ടെന്ന് തൊട്ടു. വീട്ടിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ കാരണം കത്തെഴുതാൻ സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. അച്ഛന്റെ മുട്ടുവേദന കൂടിയിരുന്നു.

ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ പണം കണ്ടെത്തേണ്ടിവന്നു. രണ്ട് ദിവസം സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് മുഴുവൻ സമയവും വള്ളം തുഴഞ്ഞു.

അന്ന് രാത്രി ഉറക്കം മാറ്റിവെച്ച് അവൻ എഴുതി:

പ്രിയപ്പെട്ട എ,

മറുപടി വൈകിയതിനു ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ എഴുതാൻ മറന്നില്ല. എഴുതാനിരുന്ന സമയങ്ങളിൽ മറ്റുചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.

എനിക്ക് ചരിത്രം പഠിക്കണം. പുസ്തകങ്ങളിൽ രാജാക്കന്മാരുടെയും യുദ്ധങ്ങളുടെയും പേരുകൾ മാത്രമല്ല വേണ്ടത്. പേരില്ലാതെ ജീവിച്ച മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ഈ ലോകം നിർമ്മിച്ചു എന്നറിയണം.

പിന്നീട് അധ്യാപകനാകണം. ഇത് എഴുതുമ്പോൾ അൽപ്പം ലജ്ജ തോന്നുന്നു. നമ്മുടെ കൈവശമുള്ള പണവും സ്വപ്നത്തിന്റെ വലുപ്പവും താരതമ്യം ചെയ്താൽ അത് പരിഹാസ്യമായി തോന്നും.

എന്നാൽ നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതുകൊണ്ട് പറയുന്നു. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ മറച്ചുവെക്കേണ്ട സ്വപ്നം വളരെ വേഗം മരിക്കും.

അഞ്ജലിക്ക് കത്ത് കിട്ടിയ ദിവസം തന്നെ അവൾ മറുപടി നൽകി:

നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നം ഒരിക്കലും പരിഹാസ്യമല്ല.

ഒരുദിവസം നിങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്ന ക്ലാസിൽ ഞാൻ ഇരിക്കില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങൾ നല്ലൊരു അധ്യാപകനായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾതന്നെ തോന്നുന്നു.

ഇത്ര ഉറപ്പോടെ പറയാൻ നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക്