Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

എന്താണ് അറിയാവുന്നതെന്ന് ചോദിക്കരുത്. ചില കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ പേര് ആവശ്യമില്ലായിരിക്കാം.

കത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ നവീൻ തന്റെ വീട്ടിന്റെ ചോരുന്ന മേൽക്കൂരയ്ക്കടിയിലായിരുന്നു. മഴ അലുമിനിയം പാത്രത്തിൽ തുള്ളിവീണു.

എന്നാൽ ആ രാത്രി അവന്റെ സ്വപ്നം ആദ്യമായി അസാധ്യമായി തോന്നിയില്ല.

എവിടെയോ ഒരാൾ അതിനെ പരിഹസിക്കുന്നില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രം.

അധ്യായം 11: വായനശാലയുടെ നിയമം

ഒരു ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് അഞ്ജലി വായനശാലയിലെത്തിയപ്പോൾ ഗോപാലൻ മാഷ് പഴയ ചിതലരിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ, പഴകിയ കത്തുകൾ തുടങ്ങിയവ കത്തിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

പിന്നിലെ മുറ്റത്ത് ചെറിയ തീ. ചാരനിറമായ കടലാസുകൾ മുകളിലേക്കുയർന്ന് മഴനനഞ്ഞ വായുവിൽ തിരിഞ്ഞു. ചിലതിലെ അക്ഷരങ്ങൾ തീപിടിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

“കത്തുകൾ എന്തിനാണ് കത്തിക്കുന്നത്?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.

“ഇവ വായനശാലയുടെ പഴയ അറിയിപ്പുകളാണ്.”

“ആരുടെയെങ്കിലും സ്വകാര്യകത്തുകളാണോ?”

“അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ കത്തിക്കില്ലായിരുന്നു.”

“എന്തുചെയ്യും?”

“തിരികെ നൽകും. വാങ്ങാൻ ആളില്ലെങ്കിൽ സൂക്ഷിക്കും.”

അഞ്ജലി കൈയിലെ കവർ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“ഞങ്ങളുടെ കത്തുകൾ മാഷ് സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ?”

“നിങ്ങൾക്കു കൊടുക്കുന്നതുവരെ മാത്രം.”

“എൻ. ആരാണെന്ന് മാഷിന് അറിയാമല്ലോ?”

“അറിയാം.”

“ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള ആളാണോ?”

ഗോപാലൻ മാഷ് തീയിൽ മറ്റൊരു കടലാസ് ഇട്ടു.

“ആ ചോദ്യം നമ്മുടെ നിയമത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.”

“മാഷ് പേര് പറയേണ്ട. കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നു മാത്രം.”

“അതു പറഞ്ഞാലും നിന്റെ തിരച്ചിൽ എളുപ്പമാകും.”

“അയാൾക്ക് എന്നെ അറിയാമോ?”

“നിന്റെ അടയാളം മാത്രമേ അറിയൂ.”

“അയാളാണെന്ന് എനിക്ക് സംശയമുള്ള ഒരാളെ ചോദിച്ചാൽ?”

“അതും പറയില്ല.”

അഞ്ജലി നിരാശയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

“ഇത്ര രഹസ്യമാക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?”

“ആദ്യം അതിൽ കാര്യമുണ്ടെന്ന് നിനക്കു തോന്നിയിരുന്നല്ലോ.”

“അന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടു കത്തുകൾ മാത്രമാണ്