Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്നു ഞാൻ ചിന്തിക്കുമെന്നതാണ് പ്രശ്നം.

ആ വാചകം അഞ്ജലിയെ മുഴുവൻ ദിവസം പിന്തുടർന്നു.

അതേ പാട്ട് കേൾക്കുന്ന ഒരാൾ.

എവിടെയോ, ഒരേ നിമിഷത്തിൽ.

അവർ പരസ്പരം എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ല. എന്നാൽ സംഗീതം അവരുടെ മുറികൾക്കിടയിൽ കാണാത്തൊരു വഴി തുറന്നതുപോലെ തോന്നി.

കുറച്ചുദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം നവീൻ വള്ളത്തിൽ ഒരു പഴയ കാസറ്റ് കൊണ്ടുവന്നു.

“ഇത് നിനക്കാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“എന്താണ്?”

“രമേശിന്റെ വീട്ടിൽ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത പാട്ടുകൾ.”

അഞ്ജലി കാസറ്റ് കൈയിൽ വാങ്ങി. അതിന്റെ പുറത്ത് നീലപേനയിൽ പാട്ടുകളുടെ പട്ടിക. നവീന്റെ കൈയക്ഷരം.

അവൾ കുറച്ചു നേരം ആ അക്ഷരങ്ങൾ നോക്കി.

പരിചിതം.

എവിടെയോ കണ്ടതുപോലെ.

“എന്താണ്?” നവീൻ ചോദിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല.”

അഞ്ജലി കവറിലെ എഴുത്തിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. എൻ.-ന്റെ കത്തുകളിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവയും അല്പം ഇടത്തോട്ട് ചാഞ്ഞിരുന്നോ? ‘മ’ എഴുതുന്ന രീതി സമാനമായിരുന്നോ?

ഹൃദയം വേഗത്തിലായി.

“നീയാണോ ഇതെഴുതിയത്?”

“അതെ.”

“നിന്റെ കൈയക്ഷരം എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ?”

“മാറണമോ?”

“അല്ല.”

“നല്ലതല്ലേ?”

“അത്ര നല്ലതൊന്നുമല്ല.”

സംശയം മറയ്ക്കാനായി അവൾ കാസറ്റ് ബാഗിലിട്ടു.

വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ ഡയറിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന എൻ.-ന്റെ കത്തുകൾ എടുത്തു. കാസറ്റിലെ പട്ടികയുമായി താരതമ്യം ചെയ്തു.

ആദ്യനോട്ടത്തിൽ സമാനമായി തോന്നി.

പക്ഷേ കത്തിലെ എഴുത്ത് കൂടുതൽ വൃത്തിയുള്ളത്. കാസറ്റിലെ പട്ടിക വേഗത്തിൽ കുറിച്ചിരിക്കുന്നു. ചില അക്ഷരങ്ങൾ വേറെയാണ്. ‘ന’യുടെ വളവ് ഒരുപോലെയല്ല. അക്കങ്ങൾ എഴുതുന്ന രീതിയും വ്യത്യസ്തം.

നവീൻ എൻ. ആയിരിക്കുമോ?

അവൾ ആ സാധ്യതയെ മനസ്സിൽ പൂർണ്ണവാക്യമായി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

അതേ നിമിഷം നവീൻ രാവിലെ പറഞ്ഞ പരിഹാസം ഓർമ്മ വന്നു.

“പാട്ട് തിരികെ കൊടുക്കുമ്പോൾ