Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മനസ്സിൽ പെട്ടെന്നൊരു സന്തോഷം മുളച്ചു. അവൻ അസൂയപ്പെടുകയാണോ?

ആ ചിന്ത ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ അവൾക്ക് സ്വന്തം മനസ്സിനോട് ലജ്ജ തോന്നി.

“അരവിന്ദ് നല്ല ആളാണ്,” അവൾ മനപ്പൂർവം പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ മോശമാണെന്ന് പറഞ്ഞില്ല.”

“എന്നെ പഠിക്കാൻ സഹായിക്കും.”

“നിനക്ക് സഹായം വേണ്ടിവരുമോ?”

“എല്ലാവർക്കും ചിലപ്പോൾ വേണം.”

“ഗണിതത്തിൽ സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം.”

“നീ ചരിത്രമല്ലേ പഠിക്കാൻ പോകുന്നത്?”

“അതുകൊണ്ട് കണക്കറിയില്ലെന്നില്ല.”

“അരവിന്ദ് പറഞ്ഞുതരും.”

നവീൻ വീണ്ടും ശക്തിയായി തുഴഞ്ഞു.

അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ച് ചിരിച്ചു.

“എന്തിനാണ് ചിരിക്കുന്നത്?” അവൻ ചോദിച്ചു.

“വള്ളം ഇന്ന് വേഗം പോകുന്നുണ്ട്.”

“ഒഴുക്ക് അനുകൂലമാണ്.”

“അതായിരിക്കും.”

കടവിലെത്തിയപ്പോൾ അഞ്ജലി ഇറങ്ങിയില്ല. നവീൻ അവളെ നോക്കി.

“എന്താണ്?”

“നിനക്ക് എന്നോടു എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാനുണ്ടോ?”

“ഇല്ല.”

“ഉറപ്പാണോ?”

“ഉണ്ട്.”

“അപ്പോൾ ശരി.”

അവൾ ഇറങ്ങി. പടിയുടെ മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ തിരിഞ്ഞു.

“ഞാനും അരവിന്ദും സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമാണ്.”

നവീന്റെ മുഖത്തെ ആശ്വാസം മറയ്ക്കാനായില്ല.

“ഞാൻ ചോദിച്ചില്ലല്ലോ .”

“അതുകൊണ്ടാണ് പറഞ്ഞത്.”

അവൾ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.

അന്ന് രാത്രി നവീന് ‘എ’യുടെ കത്ത് ലഭിച്ചു.

ഈ നാട്ടിൽ ആളുകൾ എന്റെ പേരിനൊപ്പം മറ്റൊരാളുടെ പേര് ചേർത്ത് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് അയാളോട് അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.

എന്നാൽ എനിക്ക് പരിചയമുള്ള മറ്റൊരാൾ ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ അസ്വസ്ഥനായെന്നു തോന്നി. അയാൾക്ക് അസൂയയാണെന്ന് കരുതിയത് എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

ഇതെഴുതുമ്പോൾ ഞാൻ മോശം വ്യക്തിപോലെ തോന്നുന്നുണ്ടോ?

നവീന്റെ ഹൃദയം വേദനയോടെ മിടിച്ചു.

അഞ്ജലിയും ‘എ’യും ഒരേ തരത്തിലുള്ള അനുഭവത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. രണ്ടുപേർക്കും മറ്റൊരാളുടെ അസൂയ ഇഷ്ടമാണ്. ഇനി എന്റെ സംശയം പോലെ എ, അഞ്ജലി ആയിരിക്കുമോ? ചോദിക്കണോ