Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

പരിശോധിച്ചു.

ഒരു കത്തിൽ നഗരത്തിലെ കോളേജിൽ പഠിക്കണമെന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊന്നിൽ മനുഷ്യരുടെ കഥകൾ എഴുതണമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ പത്രപ്രവർത്തക എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.

എൻ. എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?

ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞോ?

അല്ലെങ്കിൽ അവൻ സ്കൂളിലെ ആരെങ്കിലുമാണോ?

അതോ ഇനി നവീൻ… അവളുടെ നെഞ്ച് വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു തുടങ്ങി.

അവൾ മറുപടി എഴുതി:

അതെ. പക്ഷേ ഞാൻ നിങ്ങളോട് അത് പറഞ്ഞതായി ഓർമ്മയില്ല. നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?

ഈ കത്തിനു മറുപടി രണ്ടുദിവസത്തിനുള്ളിൽ വന്നു.

നിങ്ങൾ ലോകത്തെ കാണാനും മനുഷ്യരുടെ കഥകൾ എഴുതാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഊഹിച്ചു.

തെറ്റായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ കവിയാണെന്നു നടിക്കുമായിരുന്നു. ശരിയായതുകൊണ്ട് ബുദ്ധിമാനാണെന്നു നടിക്കാം.

അഞ്ജലി ചിരിച്ചു.

എങ്കിലും സംശയം പൂർണ്ണമായി മാറിയില്ല.

അതേ ആഴ്ച നവീൻ കോളേജ് അപേക്ഷാഫോം വാങ്ങി. ഫോമിന്റെ പണം ഗോപാലൻ മാഷ് നൽകാമെന്നു പറഞ്ഞു.

“കടമായി മാത്രം,” നവീൻ പറഞ്ഞു.

“അങ്ങനെ കരുതിക്കോ.”

“ഞാൻ തിരികെതരും.”

“പണം മാത്രം തിരികെതന്നാൽ മതി. അവസരം തിരികെ കൊടുക്കേണ്ട.”

നവീൻ ഫോം വീട്ടിലെത്തിച്ചു.

രാഘവൻ ഏറെനേരം അത് നോക്കി.

“ചെലവ് എത്രയാകും?”

നവീൻ ഏകദേശ തുക പറഞ്ഞു.

അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു.

“മായയുടെ പഠനവും ഉണ്ട്,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

“അറിയാം.”

“ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് പറയുന്നില്ല.”

“അറിയാം.”

“കിട്ടിയാൽ നോക്കാം.”

അവരുടെ വീട്ടിൽ പ്രതീക്ഷ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതിയായിരുന്നു അത്.

കിട്ടിയാൽ നോക്കാം.

ആ രാത്രി നവീൻ ‘എ’യ്ക്ക് എഴുതി:

ഞാൻ അപേക്ഷാഫോം വാങ്ങി.

അത് വെറും കടലാസാണ്. എങ്കിലും കൈയിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ കുട്ടനാടിനു പുറത്തേക്കുള്ള ഒരു വാതിലിന്റെ താക്കോൽപോലെ തോന്നി.