Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

തുടർന്നു:

മറുപടി പറയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. എന്നാൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാം.

നമുക്ക് നേരത്തെ പരിചയമുണ്ടെന്ന് ഒരിക്കലെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ ?

അഞ്ജലി പേന താഴെവെച്ചു.

ഇതയച്ചാൽ എല്ലാം മാറാം.

സംശയം ഉറപ്പാകാം. അല്ലെങ്കിൽ തകരാം.

വാതിലിൽ അമ്മ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

“ഇനിയും ഉറങ്ങിയില്ലേ?”

“കത്ത് എഴുതുകയാണ്.”

“ആർക്കാണ്?”

അഞ്ജലി ആദ്യമായി കള്ളം പറയുന്നതിനു മുൻപ് ദീർഘമായി മടിച്ചു.

“ലതയ്ക്ക്.”

“ഇത്ര മഴയിൽ നാളെ പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് തുറക്കുമോ എന്നറിയില്ല.”

“പിന്നെ അയയ്ക്കാം.”

അമ്മ പോയശേഷം അഞ്ജലി കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചു. അവസാനം എഴുതാൻ തുടങ്ങി:

ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളെ പേരുപറഞ്ഞു വിളിക്കണമെന്ന് തോന്നുന്നു. എൻ. എന്ന അക്ഷരം മാത്രം മതിയാകുന്നില്ല.

എന്റെ പേരും നിങ്ങളോട് പറയണമെന്ന് തോന്നുന്നു.

എന്റെ പേര് അ...

അവളുടെ കൈ നിശ്ചലമായി.

അ

അടുത്ത അക്ഷരം എഴുതിയാൽ നിയമം അവസാനിക്കും. അഞ്ജലി എന്ന പേര് കടലാസിൽ പൂർണ്ണമാകും. എൻ. ആരായാലും അവളെ കണ്ടെത്താം.

അവൾ എഴുതി തുടങ്ങിയ അക്ഷരത്തിനു മുകളിൽ വരച്ചു.

മഷി പടർന്നു. എന്നാൽ ‘അ’യുടെ രൂപം പൂർണ്ണമായി മറഞ്ഞില്ല.

അവൾ കത്ത് മടക്കി.

മറുവശത്ത് നവീനും അന്നേ രാത്രി ഒരു കത്തെഴുതുകയായിരുന്നു.

രാഘവന്റെ മുട്ടുവേദന കാരണം അദ്ദേഹം നേരത്തെ കിടന്നു. അമ്മ ചോരുന്ന ഭാഗത്ത് പാത്രങ്ങൾ വെച്ചു. മായ പാഠപുസ്തകം നെഞ്ചിൽവെച്ചുതന്നെ ഉറങ്ങി.

നവീൻ വിളക്ക് താഴ്ത്തിവെച്ചു.

പ്രിയപ്പെട്ട എ,

ചില യാദൃച്ഛികതകൾ യാദൃച്ഛികതയായി തുടരാൻ വളരെ കൂടുതലാണ്.

നിങ്ങൾ എഴുതുന്ന കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരാൾ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളുമായി സാമ്യമുണ്ട്. ആദ്യം ഞാൻ അവഗണിച്ചു. ലോകത്ത് ഒരേ ചിന്തയുള്ളവർ ഉണ്ടാകാം.