Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

കണ്ണുകൾ സ്വയം ജനലിനു പുറത്തേക്കു നീങ്ങി.

തോടിന്റെ മറുകരയിൽ നവീൻ വള്ളം കെട്ടുകയായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ തന്നെ അടുത്തേക്കോടി ചോദിക്കാം.

“നീയാണോ എൻ.?”

ചോദ്യം ചുണ്ടുവരെ എത്തിയതായി തോന്നി.

പിന്നിലിരുന്ന ഗോപാലൻ മാഷ് അവളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല.”

“കത്തിൽ?”

“ഇല്ല.”

“അപ്പോൾ?”

അഞ്ജലി കത്ത് മടക്കി.

“ചിലപ്പോൾ ഒരുത്തരം അറിയുന്നതിനു മുൻപുള്ള നിമിഷമാണ് ഏറ്റവും പേടിപ്പിക്കുന്നത്.”

ഗോപാലൻ മാഷ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അഞ്ജലി കത്തുമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നവീന്റെ കടവിലേക്കുള്ള പാലത്തിനു മുൻപിൽ എത്തിയപ്പോൾ നിന്നു.

അവൻ അവളെ കണ്ടു.

“വള്ളം വേണോ?” ദൂരത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു.

അഞ്ജലിക്ക് ചിരിക്കണമോ കരയണമോ എന്നറിയില്ല.

അവൻ തന്നെയാണെങ്കിൽ ആ സാധാരണ ചോദ്യം പോലും മറ്റൊരർത്ഥം നേടും.

വള്ളം വേണോ?

നിന്നെ മറുകരയിലെത്തിക്കട്ടേ?

നമ്മൾക്കിടയിലെ വെള്ളം കടക്കട്ടേ?

അവൾ പാലത്തിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടി.

“ഞാൻ നടന്നുപോകാം.”

നവീൻ തലയാട്ടി.

ഇരുവർക്കുമിടയിൽ വീതിയേറിയ തോട്. അതിനു മുകളിലൂടെ മഴയുടെ നേർത്ത വരകൾ.

ഉച്ചയ്ക്ക് നവീന് അഞ്ജലിയുടെ കത്ത് കിട്ടി.

നമുക്ക് നേരത്തെ പരിചയമുണ്ടെന്ന് ഒരിക്കലെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?

അവൻ അവസാനവരിയിലെ മായ്ച്ച അക്ഷരം നോക്കി.

അ.

അഞ്ജലി.

നവീൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

മുഖമില്ലാത്തതിന് താൻ നൽകിയിരുന്ന എല്ലാ രൂപങ്ങളും പതുക്കെ മാറി. അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഒരൊറ്റ മുഖം തെളിഞ്ഞു.

അവൻ ദിവസവും കാണുന്ന മുഖം.

തർക്കിക്കുന്ന മുഖം.

ചിരിക്കുന്ന മുഖം.

തന്റെ വള്ളത്തിൽ ഇരുന്ന് ദൂരെയുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം പറയുന്ന മുഖം.

എന്നാൽ ഉറപ്പിക്കാൻ ഇനിയും ഒരു വാക്ക് ആവശ്യമായിരുന്നു.

കത്തിൽ ആ വാക്കില്ല.

അവൻ ഗോപാലൻ മാഷിനെ നോക്കി.