Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

മാഷ് രജിസ്റ്ററിൽ എന്തോ എഴുതുകയായിരുന്നു.

“മാഷേ.”

“എന്താ?”

“ഒരക്ഷരം പേരായി കണക്കാക്കാമോ?”

ഗോപാലൻ മാഷ് പേന താഴെവെച്ചു.

“ചിലപ്പോൾ ഒരക്ഷരത്തിൽ മുഴുവൻ പേരിലും കൂടുതലുണ്ടാകും.”

“അവൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് മായ്ച്ചതാണ്.”

“അപ്പോൾ അവൾ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും അതേസമയം പറയാൻ പേടിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കാം.”

“ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം?”

“അതു ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇത് നിങ്ങളുടെ കഥയാകില്ല.”

നവീൻ കത്ത് പോക്കറ്റിലിട്ടു.

പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ മഴ നിലച്ചിരുന്നു. മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ വെളിച്ചം. തോടിലെ വെള്ളം നിറഞ്ഞൊഴുകി.

അക്കരെ അഞ്ജലി അവരുടെ വീടിന്റെ ജനലരികിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.

അവർ ദൂരത്തുനിന്ന് പരസ്പരം നോക്കി.

നവീന് കൈ ഉയർത്തണമെന്ന് തോന്നി.

അഞ്ജലിക്കും.

ഒടുവിൽ രണ്ടുപേരും ഒന്നും ചെയ്തില്ല.

എന്നാൽ ആ നോട്ടത്തിൽ പഴയ പരിചയമില്ലായ്മ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

കത്തുകളിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും അവരുടെ ഇടയിൽ വെള്ളത്തിനടിയിലെ ഒഴുക്കുപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നതായി ഇരുവർക്കും തോന്നി.

അവർ സത്യം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ സത്യത്തിന്റെ വാതിലിനു മുന്നിലെത്തിയിരുന്നു.

ആ വാതിൽ തുറക്കാൻ ഒരൊറ്റ പേര് മതിയായിരുന്നു.

അതേസമയം ആ ഒരൊറ്റ പേര് പറഞ്ഞാൽ തങ്ങൾക്കിടയിലെ ലോകം മുഴുവൻ മാറുമെന്ന ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി രണ്ടുപേരും ശെരിക്കു ഉറങ്ങിയില്ല.. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നവർ നേരം വെളുപ്പിച്ചു. രാവിലെ അവൾ നേരത്തെ തന്നെ സ്കൂളിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി.

ഇവൾകിതെന്തുപറ്റി എന്ന് അമ്മയും അച്ഛനും വിചാരിച്ചുകാണണം. കടവിൽ നോക്കിയപ്പോൾ നവീൻ വള്ളവുമായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. അവന്റേത്, വളരെ നേരം ആരെയോ കാത്തിരുന്നു കണ്ടവന്റെ മുഖം പോലെ അവൾക്കു തോന്നി.

“ഇന്ന് നേരത്തെയാണല്ലോ.” അവനവളോട് ചോദിച്ചു.

“താങ്കളും നേരത്തെ ആണല്ലോ.” അവൾ തിരിച്ചും ചോദിച്ചു. രണ്ടുപേരും അതിൽ