Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

അഞ്ജലി ചോദിച്ചു. “ചോദ്യം ചോദിച്ചത് താങ്കളല്ലേ?”

“ഞാൻ ചോദിച്ച ചോദ്യം നീ തിരിച്ചുചോദിച്ചാൽ എങ്ങനെയാണ്?”

“ഉത്തരം അറിയാത്തപോലെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കരുത്.”

“എനിക്കുറപ്പില്ല പക്ഷേ നിനക്ക് ഉത്തരം അറിയാമല്ലോ.”

“എനിക്കറിയാവുന്നത് ഞാൻ പറയണമെന്നില്ല.”

നവീൻ തുഴ വീണ്ടും വെള്ളത്തിലിറക്കി. വള്ളം നേരെയായി.

“എനിക്ക് തോന്നുന്നതു സത്യമാണെങ്കിൽ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “ഇത്രയും കാലം ഞാൻ രണ്ടുപേരോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.”

അഞ്ജലിയുടെ ചിരി മങ്ങി.

“രണ്ടുപേരോടോ?”

“അതെ. ഒരാൾ കത്തുകളിൽ വലിയ ബുദ്ധിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ എഴുതുന്ന എ. മറ്റേയാൾ രാവിലെ വള്ളത്തിൽ കയറിയാൽ ഉടനെ വഴക്കുതുടങ്ങുന്ന അഞ്ജലി.”

“അവരെ രണ്ടുപേരെയും വേർതിരിച്ചറിയാൻ താങ്കൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ലേ?”

“ഉണ്ടായി.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“അവർ ഒരേ ആളായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ആദ്യം കരുതിയില്ല.”

“ഇപ്പോൾ?”

നവീൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.

“ഇപ്പോൾ അവർ ഒരേ ആളാണെന്നു തോന്നുന്നു.”

വള്ളത്തിനുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

അഞ്ജലി ബാഗിന്റെ വള്ളി വിരലുകളിൽ ചുറ്റി. നവീന് തന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കേൾക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇന്നലെ രാത്രിമുതൽ മനസ്സിൽ തയ്യാറാക്കിയ വാക്കുകളൊന്നും ഇപ്പോൾ സഹായിച്ചില്ല.

എത്രയോ കത്തുകളിൽ അവൻ അവളോട് ഭയങ്ങളെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും എഴുതിയിരുന്നു. വീട്ടിലെ പണമില്ലായ്മയെക്കുറിച്ചും അച്ഛന്റെ വേദനയെക്കുറിച്ചും എഴുതിയിരുന്നു. അത്തരം കാര്യങ്ങൾ നേരിൽ പറയാൻ കഴിയാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി.

കടലാസ് മറുപടി പറയുന്നതിനു മുൻപ് കാത്തിരിക്കും. മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ മുഖം അങ്ങനെ കാത്തിരിക്കില്ല.

അഞ്ജലി ചോദിച്ചു:

“അതിൽ ഏത് ആളെയാണ് താങ്കൾക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം?”

“എന്ത്?”

“കത്തെഴുതുന്ന എയെയോ, വള്ളത്തിൽ തർക്കിക്കുന്ന അഞ്ജലിയെയോ?”

നവീൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ച് വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി.

“ഉത്തരം പറയാൻ ഇത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണോ?”

“ചോദ്യം