Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

തെറ്റാണ്.”

“എങ്ങനെ?”

“രണ്ടുപേരും ഒരാളാണെങ്കിൽ ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?”

“രണ്ടുപേരും ഒരാളാണെന്ന് ഉറപ്പില്ലല്ലോ.”

“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്.”

“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനും ചോദിച്ചത്.”

നവീന് ചിരി വന്നു. പക്ഷേ അഞ്ജലി ചിരിച്ചില്ല.

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ തമാശയ്ക്കപ്പുറം എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്ന അതേ ഭയം തനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു. കത്തിലെ എൻ. യഥാർത്ഥ നവീനിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണോ എന്ന ഭയം. ഇപ്പോൾ അവൾ ചോദിക്കുന്നത് അതിന്റെ മറുവശമായിരുന്നു.

കത്തുകളിൽ അവൻ സ്നേഹിച്ച എയും, നേരിൽ കണ്ട അഞ്ജലിയും തനിക്കു രണ്ടു വ്യത്യസ്തരാണോ?

നവീൻ തുഴ പലകയ്ക്കുമുകളിൽ വെച്ചു.

“ഞാനാണ് എൻ.”

അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.

അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു:

“കത്തുകളെഴുതിയ എൻ. ഞാനാണ്.”

വാക്കുകൾ വെള്ളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞ ചെറിയ കല്ലുപോലെ അവരുടെ ഇടയിൽ വീണു. അവയ്ക്കു ചുറ്റും കാണാനാകാത്ത വൃത്തങ്ങൾ പടർന്നതായി അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.

നവീൻ കാത്തിരുന്നു.

അഞ്ജലി താനാണ് എ എന്ന് പറയും. അല്ലെങ്കിൽ ചിരിക്കും. ഒരുപക്ഷേ താൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണെന്നു പറയും.

പകരം അവൾ വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി പറഞ്ഞു:

“മഴ കായലിൽ പതിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നതിനെക്കാൾ കാണുകയാണ്.”

നവീന്റെ മുഖം പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു.

അവൻ എഴുതിയ ആദ്യത്തെ കത്തിലെ വരി.

അവൾ അത് ഓർത്തുവെച്ചിരുന്നു.

“അപ്പോൾ നീ തന്നെയാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”

“പറയേണ്ടത് പറഞ്ഞു.”

“ഒരു വരി ഓർമ്മയുണ്ടെന്നത് തെളിവാണോ?”

“എന്റെ കത്ത് വായിച്ചതിന്റെ തെളിവാണ്.”

“മറ്റാരെങ്കിലും വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.”

“അവസാനവരിവരെ ഓർത്തുവെച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത് മറ്റാരും ആയിരിക്കില്ല.”

അഞ്ജലി അധികനേരം ഗൗരവം നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആദ്യം അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ അരികിൽ ചിരി