Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

തെളിഞ്ഞു. പിന്നെ നവീനും ചിരിച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് പല കാര്യങ്ങളും പറയാൻ തുടങ്ങി.

“അപ്പോൾ ആ കത്തിൽ നീ പറഞ്ഞ…”

“ഉത്സവരാത്രിയിലെ…”

“അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച്…”

“നിനക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത ആൾ…”

വാക്കുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു. അവർ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

“ആദ്യം നീ പറയൂ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.

“ഇല്ല, നീ.”

“താങ്കൾ മുതിർന്ന ക്ലാസിലല്ലേ? താങ്കൾ പറയൂ.”

“കത്തുകളിൽ നീ എന്നെ താങ്കൾ എന്ന് വിളിച്ചിട്ടില്ല.”

“കത്തുകളിൽ നിങ്ങൾ ഇത്ര ശല്യക്കാരനായിരുന്നില്ല.”

“ഇപ്പോഴും നിങ്ങൾ ആണോ?”

“ശീലമാകാൻ കുറച്ചുസമയം വേണം.”

“ഇത്രയും കത്തുകളെഴുതിയിട്ടും?”

“എഴുതിയത് എൻ.-നാണ്. നവീനോട് അല്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ചിരി പതുക്കെ മങ്ങി.

അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് തമാശയായിരുന്നെങ്കിലും അതിനുള്ളിൽ ഇരുവരും നേരിടേണ്ട സത്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇതുവരെ അവർ നിർഭയമായി എഴുതിയിരുന്നത് മുഖമില്ലാത്ത ഒരാളോടായിരുന്നു. ഇനി ഓരോ വാക്കിനും പിന്നിൽ ഒരു മുഖമുണ്ടാകും. അടുത്ത ദിവസം കടവിൽ കാണേണ്ട കണ്ണുകളുണ്ടാകും.

നവീൻ ചോദിച്ചു:

“ഇനി എനിക്ക് കത്തെഴുതാൻ കഴിയില്ലേ?”

“ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല.”

“പക്ഷേ?”

അഞ്ജലി കൈ വെള്ളത്തിനരികിലേക്കു താഴ്ത്തി. വിരലുകൾ വെള്ളത്തിൽ തൊടാതെ നിർത്തി.

“ഇനി എന്തെങ്കിലും എഴുതുമ്പോൾ നീ വായിക്കുന്ന മുഖം ഓർമ്മ വരും.”

“അത് മോശമാണോ?”

“അറിയില്ല. മുമ്പ് നീ ആരാണെന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ട് എന്തും എഴുതാമായിരുന്നു.”

“ഇപ്പോൾ?”

“ഇപ്പോൾ നീ എന്തു ചിന്തിക്കും എന്ന് ചിന്തിക്കും.”

“കത്തുകളിൽ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും മോശമായി ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

“അറിയില്ലല്ലോ. നീ എഴുതിയത് മാത്രമേ എനിക്കറിയൂ.”

നവീൻ വീണ്ടും തുഴയാൻ തുടങ്ങി.

“നീയും അങ്ങനെതന്നെ.”

“എന്ത്?”

“എഴുതിയത് മാത്രമേ എനിക്കറിയൂ.”

അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.

“നേരിൽ കണ്ടതൊന്നും അറിയില്ലേ?”

“അറിയാം.