Chapter Title : മാന്ത്രിക നിലാവിലെ പെണ്ണടയാളങ്ങൾ 4 [Shan1994]

​അത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം തകർന്നുപോയി.

ഞാൻ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ഞാൻ (പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട്): "ഉമ്മാ... എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം ഉമ്മാ... ഉപ്പാനോടും ഉമ്മാനോടും ഞാൻ..."

​(എനിക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.)

ഞാൻ ഉമ്മയുടെ കാലുകളിലേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും, "എന്റെ മോനെ..." എന്ന് വിളിച്ച് ഉമ്മ എന്നെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഉമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ഞാൻ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.

​

ഉപ്പയും എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് എന്നെയും ഉമ്മയെയും ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഉപ്പയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

​ഉപ്പ (എന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട്, ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ): "കരയല്ലേടാ മോനെ... അതൊന്നും നീ അറിഞ്ഞു ചെയ്തതല്ലല്ലോ. ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ മോനെ പഴയതുപോലെ തിരിച്ചു കിട്ടിയല്ലോ, അതുമാത്രം മതി ഞങ്ങൾക്ക്..."

​അഞ്ചു വർഷത്തെ സങ്കടങ്ങളും, വേദനകളും, കുറ്റബോധവുമെല്ലാം ആ ഒറ്റ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. എത്രയോ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് എന്റെ ഉമ്മയുടെ ആ ഗന്ധവും ഉപ്പയുടെ സ്നേഹവും ഞാൻ വീണ്ടും അറിയുന്നത്. എന്നെ ചുംബിച്ചും എന്റെ മുഖത്ത് തലോടിയും ഉമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

​ആ കാഴ്ച കണ്ട് ഡോക്ടറുടെയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ജീവനക്കാരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ മുറിയിലാകെ സ്നേഹത്തിന്റെയും ആശ്വാസത്തിന്റെയും കണ്ണുനീർ പെയ്യുകയായിരുന്നു. കരച്ചിലടക്കിയ ശേഷം ഞങ്ങൾ ആ കട്ടിലിൽ  ഇരുന്നു. ഉമ്മ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കൂടി എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം ആ പിടിയിലുണ്ടായിരുന്നു.)

​

​ഞാൻ: "ഉപ്പാ... അബിയും അജുവും... അവരൊക്കെ?"

​ഉപ്പ: "അവർ ആദ്യമൊക്കെ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. നീ ഈ അവസ്ഥയിലായതിന് ശേഷം അവർക്കും