Chapter Title : മൗനത്തിൽ പറഞ്ഞത് 2 [Lechu]

(ചെറിയ നാണത്തോടെ) മിണ്ടാതിരിയെടാ... ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ വീണ്ടും വശത്താക്കണ്ട! ഇനി നാളെ കോളേജിൽ വെച്ച് കാണുമ്പോൾ എങ്ങനെ നിൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല.

ആര്യൻ: അത് നമുക്ക് നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ തീരുമാനിക്കാം. എന്തായാലും ഇപ്പോൾ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം... ആരും ശല്യപ്പെടുത്താനില്ലാത്ത രാത്രി. നമുക്ക് ഒത്തിരി സംസാരിക്കാം

.ആര്യൻ: എങ്കിൽ ഞാൻ വരട്ടെ മാളൂ? നാളെ കോളേജ് ഇല്ലല്ലോ. കുഞ്ഞിനെ അമ്മയുടെ അടുത്ത് കിടത്ത്... എന്നിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം.

മാളവിക: അയ്യോ! ഭ്രാന്ത് പറയല്ലേ ആര്യൻ! അവൾ അമ്മയുടെ അടുത്ത് തന്നെയാണ് കിടക്കുന്നത്... പക്ഷേ അത് പറ്റില്ല! അച്ഛനും അമ്മയും ഉണർന്നിരിപ്പുമുണ്ട്, താഴെ ലൈറ്റൊക്കെ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്.

ആര്യൻ: പ്ലീസ് മാളൂ... ഞാൻ ആരും കാണാതെ കെയർഫുൾ ആയി വന്നോളാം. എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. കുറച്ചു സമയം മാത്രം...

മാളവിക: എടാ പ്ലീസ്, മനസ്സിലാക്ക്! ഇന്നലത്തെ പോലെ എന്നും ഭാഗ്യം തുണയ്ക്കണമെന്നില്ല. അച്ഛൻ പെട്ടെന്ന് ഉണരുന്ന കൂട്ടത്തിലാണ്. ഇത്രയും രാത്രി നീ വന്നാൽ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ തീർന്നു!

എൻ്റെ ജീവിതവും നിൻ്റെ ഫ്യൂച്ചറും ഒക്കെ പോകും.

ആര്യൻ: ഉമ്മ്... എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ബട്ട് നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.

മാളവിക: എനിക്കും നിന്നെ കാണണം എന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട് ആര്യൻ... പക്ഷേ റിസ്ക് എടുക്കണ്ട. നാളെ കോളേജ് ഇല്ലെങ്കിലും നമുക്ക് പുറത്ത് എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് മീറ്റ് ചെയ്യാം. അത് സുരക്ഷിതമല്ലേ?

ആര്യൻ: ഹ്മ്മ്... നീ പറയുന്നത് ശരിയാ. ആവേശം കൂടി ഞാൻ വെറുതെ പ്രോബ്ലം ആക്കേണ്ട. നാളെ എവിടെ