Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

നോക്കി.

പിന്നെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"നിന്റെ അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതുതന്നെ പറയുമായിരുന്നു."

ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനവും വേദനയും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു.

ശ്രീഹരിയെ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് ഇരുപത് വർഷമായിരുന്നെങ്കിലും ചില മുറിവുകൾ സമയത്തോടൊപ്പം മായുന്നില്ല.

വെറുതെ അങ്ങനെ ആഴത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കും.

അരവിന്ദ് അതു മനസ്സിലാക്കി.

അവൻ ഒന്നും പറയാതെ അമ്മയുടെ കൈയിൽ പതുക്കെ സ്പർശിച്ചു.

അനുപമ പുഞ്ചിരിച്ചു.

പുറത്തുള്ള മഴയെക്കാൾ വിലപ്പെട്ട നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങളിൽ അധികവും പാറുവും ഉണ്ടാകാറുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ആ കൂട്ടായ്മ പൂർത്തിയാകാത്തതുപോലെ തോന്നും.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം എല്ലാവരും വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അനുപമ ബിസിനസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോൾ പാറു പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.

"ബിസിനസ് ഒക്കെ അച്ചുവിന് ശരിക്കും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ?"

അനുപമ ഉടനെ അവളെ നോക്കി.

"എന്തുകൊണ്ട്?"

പാറു മുഖം ഗൗരവത്തിലാക്കി.

"സ്വന്തം അലമാര വൃത്തിയായി വയ്ക്കാൻ അറിയാത്ത ഒരാളാണ്."

അരവിന്ദ് കണ്ണുരുട്ടി.

"അതിന് ബിസിനസുമായി എന്ത് ബന്ധം?"

"വളരെ വലിയ ബന്ധമുണ്ട്."

പാറു ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു.

"സ്വന്തം സോക്സ് എവിടെയാണെന്ന് അറിയാത്ത ആൾ കമ്പനിയുടെ കണക്കൊക്കെ എങ്ങനെ നോക്കും?"

അതുകേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

അരവിന്ദ് അവളെ നോക്കി തലയാട്ടി.

"നിന്നെ ഞാൻ ഒരുദിവസം ശരിയാക്കും."

"ആദ്യം നിന്നെ തന്നെ ശരിയാക്ക്."

വീണ്ടും ചിരി പൊട്ടി.

അപ്പോഴായിരുന്നു ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ തമാശയായി പറഞ്ഞത്.

"നീ ഉണ്ടായാൽ മതിയല്ലോ പാറുക്കുട്ടീ."

"എന്തിന്?"

"അച്ചുവിന്റെ എല്ലാ കാര്യവും നോക്കാൻ."

വരാന്തയിൽ വീണ്ടും ചിരി ഉയർന്നു.

അരവിന്ദ് അതിനെ മറ്റൊരു തമാശയായി മാത്രം എടുത്തു.

പക്ഷേ പാറുവിന്റെ ചിരി ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മന്ദമായി.

അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു ചിന്ത മിന്നിപ്പോയി.

അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം എന്തായിരിക്കും?

വെറും തമാശ മാത്രമായിരുന്നോ?

അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?

അറിയാതെ അവൾ അനുപമയെ നോക്കി.

അനുപമയും