Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

അവൻ അല്പനേരം ആലോചനയിൽ മുങ്ങി.

ഇതുവരെ പഠനമായിരുന്നു അവന്റെ ലോകം. കോളേജ്, സുഹൃത്തുക്കൾ, പ്രോജക്ടുകൾ, പരീക്ഷകൾ. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ജീവിതം മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുകയാണ് എന്ന ബോധ്യം കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി അവനുണ്ടായിരുന്നു.

ഒടുവിൽ അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"അമ്മയെ സഹായിക്കാമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്."

അതുകേട്ടപ്പോൾ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തിയുടെ രേഖ തെളിഞ്ഞു.

അരവിന്ദ് മിണ്ടാതെ നിന്നു.

മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കുറച്ചുനേരം അവർക്കിടയിൽ നിറഞ്ഞു.

"മംഗലശ്ശേരി ഒരുനാൾ നിനക്കാണ്."

അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് അപ്പൂപ്പന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

അദ്ദേഹം ചിരിക്കുകയായിരുന്നില്ല.

വളരെ ഗൗരവത്തോടെയായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞത്.

"ഭൂമിയും സ്വത്തും പണവും മനുഷ്യനെ ശക്തനാക്കും. പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും."

"എന്താ അപ്പൂപ്പാ?"

"ഇതുവരെ നീ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു. ഇനി അങ്ങനെയല്ല."

അദ്ദേഹം പതുക്കെ തുടർന്നു.

"നാളെ മുതൽ ആളുകൾ നിന്നെ വേറെ രീതിയിൽ കാണാൻ തുടങ്ങും. നിന്റെ പേരിനപ്പുറം നിനക്കുള്ളതെന്താണെന്ന് അന്വേഷിക്കും."

അരവിന്ദ് ചിരിച്ചു.

"ഇത്രയും സീരിയസ് ആക്കണ്ട."

"ഞാൻ സീരിയസ് ആക്കുന്നതല്ല."

ശങ്കരനാരായണ മേനോനും ചിരിച്ചു.

"ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതാണ്."

പിന്നെ അദ്ദേഹം മഴയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.

"ശർക്കര എവിടെയുണ്ടോ അവിടേക്ക് ഈച്ചകൾ വരും. അതാണ് പ്രകൃതി."

"അപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?"

"ആരാണ് നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് എന്നതല്ല പ്രധാനപ്പെട്ടത്."

വൃദ്ധൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.

"എന്തിനാണ് വരുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിക്കണം."

അരവിന്ദ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.

അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു അടുത്ത ദിവസം അനുപമയുമായുണ്ടായ സംഭാഷണവും.

ഓഫീസിൽ നിന്ന് തിരികെ വരുമ്പോൾ ഇരുവരും കാറിലായിരുന്നു.

വഴിയോരങ്ങളിൽ മഴ കഴുകിയ