Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞുനിന്നു.

ഡ്രൈവർ വാഹനം ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അനുപമ പിന്നിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

"നീ ഇനി പതുക്കെ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കണം."

"ഇത്ര പെട്ടെന്നോ?"

"പെട്ടെന്നല്ല."

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"സമയം ആയിട്ടുണ്ട്."

അരവിന്ദ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

"എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരുപാട് പഠിക്കാനുണ്ട്."

"അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ തുടങ്ങേണ്ടത്."

അനുപമയുടെ ശബ്ദത്തിൽ എന്നും കേൾക്കുന്ന ഉറപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

കുറച്ചുനേരം അവൾ മകനെ നോക്കി.

പിന്നെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"നിന്റെ അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതുതന്നെ പറയുമായിരുന്നു."

ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനവും വേദനയും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു.

ശ്രീഹരിയെ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് ഇരുപത് വർഷമായിരുന്നെങ്കിലും ചില മുറിവുകൾ സമയത്തോടൊപ്പം മായുന്നില്ല.

വെറുതെ അങ്ങനെ ആഴത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കും.

അരവിന്ദ് അതു മനസ്സിലാക്കി.

അവൻ ഒന്നും പറയാതെ അമ്മയുടെ കൈയിൽ പതുക്കെ സ്പർശിച്ചു.

അനുപമ പുഞ്ചിരിച്ചു.

പുറത്തുള്ള മഴയെക്കാൾ വിലപ്പെട്ട നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങളിൽ അധികവും പാറുവും ഉണ്ടാകാറുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ ഇല്ലെങ്കിൽ ആ കൂട്ടായ്മ പൂർത്തിയാകാത്തതുപോലെ തോന്നും.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം എല്ലാവരും വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അനുപമ ബിസിനസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോൾ പാറു പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.

"ബിസിനസ് ഒക്കെ അച്ചുവിന് ശരിക്കും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ?"

അനുപമ ഉടനെ അവളെ നോക്കി.

"എന്തുകൊണ്ട്?"

പാറു മുഖം ഗൗരവത്തിലാക്കി.

"സ്വന്തം അലമാര വൃത്തിയായി വയ്ക്കാൻ അറിയാത്ത ഒരാളാണ്."

അരവിന്ദ് കണ്ണുരുട്ടി.

"അതിന് ബിസിനസുമായി എന്ത് ബന്ധം?"

"വളരെ വലിയ ബന്ധമുണ്ട്."

പാറു ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു.

"സ്വന്തം സോക്സ് എവിടെയാണെന്ന് അറിയാത്ത ആൾ കമ്പനിയുടെ കണക്കൊക്കെ എങ്ങനെ നോക്കും?"

അതുകേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

അരവിന്ദ്