Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

അവളെ നോക്കി തലയാട്ടി.

"നിന്നെ ഞാൻ ഒരുദിവസം ശരിയാക്കും."

"ആദ്യം നിന്നെ തന്നെ ശരിയാക്ക്."

വീണ്ടും ചിരി പൊട്ടി.

അപ്പോഴായിരുന്നു ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ തമാശയായി പറഞ്ഞത്.

"നീ ഉണ്ടായാൽ മതിയല്ലോ പാറുക്കുട്ടീ."

"എന്തിന്?"

"അച്ചുവിന്റെ എല്ലാ കാര്യവും നോക്കാൻ."

വരാന്തയിൽ വീണ്ടും ചിരി ഉയർന്നു.

അരവിന്ദ് അതിനെ മറ്റൊരു തമാശയായി മാത്രം എടുത്തു.

പക്ഷേ പാറുവിന്റെ ചിരി ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മന്ദമായി.

അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു ചിന്ത മിന്നിപ്പോയി.

അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം എന്തായിരിക്കും?

വെറും തമാശ മാത്രമായിരുന്നോ?

അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?

അറിയാതെ അവൾ അനുപമയെ നോക്കി.

അനുപമയും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ പിന്നിൽ എവിടെയോ പറയാതെ വച്ച ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ നേരിയ നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു അമ്മയുടെ സ്വപ്നം പോലെ.

ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ.

അതൊന്നും ആരും വാക്കുകളാക്കി പറഞ്ഞില്ല.

പറയേണ്ട സാഹചര്യമുമുണ്ടായില്ല.

അരവിന്ദ് ഇതൊന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.

അവൻ ഇപ്പോഴും അവരുടെ ചിരിയും കളിയുമാത്രമാണ് കണ്ടത്.

അന്ന് വൈകുന്നേരം മംഗലശ്ശേരി പതിവുപോലെ മഴയുടെ മൃദുസംഗീതത്തിനുള്ളിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.

വരാന്തയിലെ പഴയ മരക്കസേരയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അരവിന്ദ് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. കാറ്റിനൊപ്പം മഴത്തുള്ളികൾ ഇടയ്ക്കിടെ വരാന്തയിലേക്ക് തെറിച്ചു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നിലെ മുറ്റം മുഴുവൻ നനഞ്ഞുകിടന്നു.

മഴവെള്ളം കല്ലുപാകിയ വഴികളിലൂടെ ചെറിയ തോടുകളായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

തറവാട്ടിലെ എല്ലാവരും ഓരോ കാര്യങ്ങളിലായി തിരക്കിലായിരുന്നു.

അപ്പൂപ്പൻ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അമ്മ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

പാറു എവിടെയോ പോയിരുന്നു.

ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അരവിന്ദ് മാത്രം വെറുതെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ശ്രദ്ധ പെട്ടെന്ന് കിഴക്കുവശത്തേക്ക് വഴുതിയത്.

പത്തായപ്പുരയിലേക്കുള്ള