Chapter Title : മൗനമഴ [കത്തനാർ]

കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി.

അപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവൻ എന്തോ പിറുപിറുത്തു.

"ഞാനതൊന്നും... മനഃപൂർവം ചെയ്തതല്ല..."

പാറു നിശ്ചലയായി.

അരവിന്ദ് വീണ്ടും എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

“നീ..."

ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം.

“നീ എന്നെ വെറുക്കുന്നു. അതെനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല… “അവൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു

പാറുവിന്റെ ഹൃദയം ഒരുനിമിഷം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.

നീ ആരാണെന്ന് ചോദിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.

ദേവിക.

മറ്റാരുമാകില്ല.

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അവൾ അനങ്ങാതെ ഇരുന്നു.

നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വേദന പതുക്കെ പടരുകയായിരുന്നു.

ഇത്രയും നാൾ അവൻ തന്റെ ഭാഗത്ത് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അവൾ കരുതിയിട്ടില്ല. അവന്റെ പുതിയ മാറ്റങ്ങൾ പാറു ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇന്ന് ആദ്യമായി സത്യം അത്ര വ്യക്തമായി കാണുകയായിരുന്നു.

അരവിന്ദിനെ ഇങ്ങനെ തകർക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരാൾ ഇപ്പോൾ ദേവികയായിരുന്നു.

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുവന്നു.

എന്നിട്ടും അവൾ കരഞ്ഞില്ല.

അവന്റെ മുടിയിലൂടെ പതുക്കെ വിരലോടിച്ചു.

“ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു” അവൾ പറഞ്ഞു.

മഴ വീണ്ടും പെയ്തു തുടങ്ങി. വളരെ ശക്തിയായി.

അച്ചു പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പൊ ദേവു മാത്രമായിരുന്നു. ശിരകളിൽ കാമവും. അവൻ അവളെ തന്നിലേക്കു വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. പാറു അവനെ തടഞ്ഞില്ല. കാമം കലർന്ന പ്രേമം അവളെയും കീഴടക്കിയിരുന്നു.

അവൻ അവളുടെ അധരങ്ങളെ കാർന്നു തിന്നാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ നാവു അവളുടെ നാവുമായി ചുറ്റിപ്പുണർന്നു. അവന്റെ കരങ്ങൾ മെല്ലെ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോടു അടുപ്പിച്ചു.

അവൾ അവന്റെ മുകളിലായി കിടന്നു. അവൻ തന്റെ കൈകൾ മെല്ലെ താഴേക്കിറക്കി, അവളുടെ നിതംബത്തിന് മുകളിൽ വച്ചു.

തന്റെ ഭലിഷ്ടമായ കരങ്ങളാൽ അവൻ അവളുടെ ചന്തിക്കുടങ്ങൾ കശക്കി ഉടച്ചു. അവളിൽ നിന്നും