Chapter Title : തോരാത്ത ഓർമ്മകൾ [കത്തനാർ]

“മുത്തച്ഛാ...!”

ദേവുവിന്റെ വിറയുന്ന ശബ്ദം നടുമുറ്റത്തിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു.

പക്ഷേ ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ മുഖത്ത് കരുണയുടെ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. ദേഷ്യം കൊണ്ടോ, വേദന കൊണ്ടോ, അപമാനം കൊണ്ടോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പോലും പ്രയാസമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിനും ദേവുവിനുമിടയിൽ മതിൽപോലെ അരവിന്ദ് നിന്നു.

“മതി മുത്തച്ഛാ,” അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചെങ്കിലും ഉറച്ചതായിരുന്നു. “ഇതിൽ ദേവുവിന് ഒരു തെറ്റുമില്ല.”

“മിണ്ടാതിരിക്ക്!” മേനോന്റെ സ്വരം ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി.

“ഇല്ല.”

അത് കേട്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഞെട്ടി.

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു അരവിന്ദ് ശങ്കരനാരായണ മേനോനോട് ആ സ്വരത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത്.

ദേവുവിന്റെ ഹൃദയം ഭയത്താൽ മുറുകി.

അവളെക്കുറിച്ച് ആരെന്ത് പറഞ്ഞാലും അവൾ സഹിക്കുമായിരുന്നു.

പക്ഷേ അരവിന്ദ്...

അവൻ സ്വന്തം കുടുംബത്തിനെതിരെ നിൽക്കുന്നതാണ് അവളെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്.

“ഞാനാണ് ദേവുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നത്,” അരവിന്ദ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു. “അത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. എന്റെ ഇഷ്ടമാണ്. അവളെ ആരും കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യമില്ല.”

മീനാക്ഷി കണ്ണീരോടെ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അനുപമയുടെ മുഖം മരവിച്ചിരുന്നു.

പാറു...

പാറുവിനെ നോക്കാൻ പോലും ആർക്കും ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.

അവൾ അൽപ്പം അകലെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

എന്നാൽ അവൾ കരഞ്ഞില്ല.

ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്റെ ഉള്ളിലെ ലോകം തകർന്നുവീണ ഒരാൾ എങ്ങനെയുണ്ടാകുമോ, അതുപോലെയായിരുന്നു അവൾ.

പുറത്ത് ആകാശം ഇരുണ്ടു.

ഓടുകൾക്ക് മുകളിലേക്ക് ആദ്യ മഴത്തുള്ളികൾ വീണു.

ഒരു തുള്ളി.

പിന്നെ രണ്ടു.

അടുത്ത നിമിഷം മഴ ശക്തിയായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

മംഗലശ്ശേരിയുടെ മേൽക്കൂരകൾ മുഴുവൻ മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു.

വീട്ടിനകത്തെ കൊടുങ്കാറ്റിനൊപ്പം പുറത്തും മറ്റൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് ആരംഭിച്ചിരുന്നു.

“നിനക്കറിയാമോ