Chapter Title : തോരാത്ത ഓർമ്മകൾ [കത്തനാർ]

നീ എന്താണ് പറയുന്നത്?” ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ ചോദിച്ചു.

“നന്നായി അറിയാം.”

“ഇവളാരാണെന്ന് അറിയാമോ?”

“അറിയാം.”

“ജോലിക്കാരിയുടെ മകളാണ്.”

“അതെ.”

“ഈ വീട്ടിലെ അവകാശിയാണോ നീ?”

“അതെ.”

“അപ്പോൾ ഈ ബന്ധം നടക്കുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”

അരവിന്ദ് ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല.

“എന്തുകൊണ്ട് നടക്കരുത്?”

മേനോൻ അവിശ്വാസത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

അത് അരവിന്ദിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിരാശയുടെ നിമിഷമായിരുന്നു.

കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ആരാധിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തെ.

സത്യം മാത്രം പറയുന്നവൻ.

നീതി മാത്രം ചെയ്യുന്നവൻ.

മറ്റുള്ളവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ.

അങ്ങനെയായിരുന്നു അവന്റെ വിശ്വാസം.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴുകയായിരുന്നു.

“കാരണം ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് അതിരുകളുണ്ട്,” മേനോൻ പറഞ്ഞു.

“ആരുണ്ടാക്കിയ അതിരുകൾ?”

“സമൂഹം.”

“സമൂഹം തെറ്റിയാൽ?”

“മിണ്ടാതിരിക്ക്!”

“എന്തിനാണ് മിണ്ടാതിരിക്കേണ്ടത്?” അരവിന്ദിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. “ദേവു എന്നെക്കാൾ താഴ്ന്നവളാണെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”

“അച്ചു!”

അനുപമ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

പക്ഷേ അവൻ നിർത്തിയില്ല.

“അവൾ പഠിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയാണ്. അധ്വാനിച്ച് ജീവിക്കുന്നവളാണ്. നല്ല മനസ്സുള്ളവളാണ്. ജനിച്ചത് എവിടെയാണെന്നതുകൊണ്ട് ഒരാൾ ചെറുതാകുമോ?”

“നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല.”

“എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട് മുത്തച്ഛാ!”

മഴയുടെ ശബ്ദത്തേക്കാൾ ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു ഇപ്പോൾ അവരുടെ വാക്കുകൾ.

“ഒരു മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം തീരുമാനിക്കുന്നത് സ്വഭാവവും വിദ്യാഭ്യാസവും മനസ്സുമാണ്.”

“അല്ല!”

ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ മുഷ്ടി വിറച്ചു.

“നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഈ കുടുംബം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച വാക്കുകളും പാരമ്പര്യവും ഉണ്ട്.”

ആ നിമിഷം അരവിന്ദിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

പാരമ്പര്യം.

കുടുംബമഹിമ.

രക്തബന്ധം.

വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കുന്ന അതേ വാക്കുകൾ.

അവസാനം ഇതെല്ലാം അതിലേക്കാണ് ചെന്ന് എത്തുന്നതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

ദേവുവെന്ന മനുഷ്യനെ