Chapter Title : തോരാത്ത ഓർമ്മകൾ [കത്തനാർ]

ഗേറ്റിന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ടാക്സി അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നത്.

ആദ്യമത് ആരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയില്ല.

ഇടയ്ക്കിടെ ആളുകൾ വരാറുണ്ട്.

ബിസിനസ് ആവശ്യങ്ങൾ.

അതിഥികൾ.

ബന്ധുക്കൾ.

പഴയ പരിചയക്കാർ.

പക്ഷേ വാഹനം പ്രധാന വരാന്തയ്ക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ അരവിന്ദ് അറിയാതെ അതിലേക്ക് നോക്കി.

അനുപമയും.

എഞ്ചിൻ നിന്നു.

ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.

അപ്പോൾ പിന്നിലെ വാതിൽ തുറന്നു.

അരവിന്ദിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.

ഒരു യുവതി പതുക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

സൂര്യപ്രകാശം അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വീണു.

മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവൻ അവസാനമായി കണ്ടതിലും കൂടുതൽ പക്വതയുള്ള രൂപം.

കാലം ചേർത്ത ഒരു പുതിയ സൗന്ദര്യം.

ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ.

പക്ഷേ അവന്റെ ശ്രദ്ധ അടുത്ത നിമിഷം മറ്റൊന്നിലേക്ക് വഴുതി.

അവളുടെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ കുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു.

രണ്ടു വയസ്സ് പ്രായം തോന്നുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ്.

കുട്ടി കൗതുകത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കുകയായിരുന്നു.

അരവിന്ദ് പൂർണ്ണമായി നിശ്ചലനായി.

ഒരു നിമിഷം അവന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

കുഞ്ഞോ?

എങ്ങനെ?

എന്തിന്?

ആരാണ്?

ചോദ്യങ്ങൾ തലച്ചോറിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി.

പക്ഷേ അതെല്ലാം ഒരു നിമിഷം മാത്രം നീണ്ടുനിന്നു.

കാരണം അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ ഹൃദയം അവന്റെ ബുദ്ധിയെ തോൽപ്പിച്ചു.

മൂന്ന് വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പ്.

മൂന്ന് വർഷങ്ങളുടെ വേദന.

മൂന്ന് വർഷങ്ങളുടെ നഷ്ടം.

ഒറ്റയടിക്ക് തിരികെയെത്തിയതുപോലെ.

അവൻ ഓടി.

ഒന്നും പറയാതെ.

ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

തൊണ്ട വരണ്ടിരുന്നു.

ശ്വാസം മുറിഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ അവൻ ഓടി.

അവളുടെ അടുത്തെത്തിയ നിമിഷം അവൻ ഇരുകൈകളും നീട്ടി അവളെ മുറുകെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

നഷ്ടപ്പെട്ട