Chapter Title : തോരാത്ത ഓർമ്മകൾ [കത്തനാർ]

മാത്രമാണ് അവൾ തല ഉയർത്തിയത്.

“മുകളിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ.”

പാറു കുറച്ചു നേരം അനുപമയെ നോക്കി നിന്നു.

പിന്നെ ദേവുവിനെയും.

മീനാക്ഷിയെയും.

അവസാനമായി മുകളിലെ പടവുകളിലേക്കും.

ഒന്നും പറയാതെ അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ അവളുടെ കാലടികൾ പതുക്കെ അകന്നുപോയി.

ആ നിമിഷം അവളുടെ കഥ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞുപോയി.

ദേവു അനുപമയെ നോക്കി.

അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഈ വീട്ടിൽ തനിക്കായി ഒരിക്കലെങ്കിലും ശബ്ദമുയർത്താൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരാൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് അനുപമയാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി നൽകിയ സ്നേഹം.

താമസിക്കാൻ ഇടം.

കരുതൽ.

എല്ലാം ഓർത്തു.

പക്ഷേ അനുപമ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ പ്രതീക്ഷയും അസ്തമിച്ചു.

“ദേവിക.”

അവളുടെ ശബ്ദം പതിവുപോലെ മൃദുവായിരുന്നു.

“നിനക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു.”

ദേവു ഞെട്ടി.

“അമ്മേ...”

“അല്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് നീ കേൾക്ക്.”

അനുപമയുടെ കണ്ണുകളിൽ കോപമില്ലായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത് കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു.

“വലിയ വീട്ടിലെ ആൺകുട്ടികൾക്ക് ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നും.”

ദേവുവിന്റെ മുഖം വിളറി.

“അനു അമ്മേ...”

“ആകർഷണം. ഇഷ്ടം. പ്രായത്തിന്റെ വികാരം. അതൊന്നും പുതുമയല്ല.”

ഓരോ വാക്കും കത്തി പോലെ നെഞ്ചിൽ കുത്തി.

“പക്ഷേ നീ?”

അനുപമ നേരെ അവളെ നോക്കി.

“നിനക്ക് നിന്റെ സ്ഥാനം അറിയാമായിരുന്നില്ലേ?”

ദേവുവിന് തലകറങ്ങുന്നപോലെ തോന്നി.

“നിന്റെ ലോകങ്ങളും അവന്റെ ലോകങ്ങളും ഒന്നല്ലെന്ന് നിനക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”

“ഞാൻ...”

“അരവിന്ദിനെ തടയേണ്ടത് നീയായിരുന്നു.”

“ഞങ്ങൾ പരസ്പരം...”

“ഇവിടം വരെ എത്താൻ അനുവദിക്കരുതായിരുന്നു.”

ആ നിമിഷം ദേവുവിന് ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ അടിയേക്കാൾ വേദനിച്ചത് അനുപമയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു.

കാരണം ആ