Chapter Title : തോരാത്ത ഓർമ്മകൾ [കത്തനാർ]

വാക്കുകളിൽ വെറുപ്പില്ലായിരുന്നു.

പകരം ഉറച്ച വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾക്ക് ശരിയാണെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു വിശ്വാസം.

അവരുടെ ലോകങ്ങൾ വേറെയാണ് എന്ന വിശ്വാസം.

മെല്ലെ മെല്ലെ ദേവുവിന് ഒരു സത്യം മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി.

ശങ്കരനാരായണ മേനോനും അനുപമയും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമില്ല.

ഒരാൾ തന്റെ മതിലുകൾ ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

മറ്റേയാൾ അവയ്ക്ക് പൂക്കൾ കെട്ടിവെക്കുന്നു.

പക്ഷേ മതിലുകൾ അവിടെയുണ്ട്.

പണം.

കുടുംബമഹിമ.

ജാതി.

പാരമ്പര്യം.

രക്തബന്ധം.

തലമുറകളായി പണിതുയർത്തിയ അദൃശ്യ അതിരുകൾ.

അവ കടന്നുചെല്ലാൻ പാടില്ലെന്ന് ഇരുവരും വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഒരാൾ തുറന്ന് പറയുന്നു.

മറ്റേയാൾ വിനയത്തോടെ.

പക്ഷേ അർത്ഥം ഒന്നുതന്നെ.

ദേവുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

ഇതുവരെ അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് സ്നേഹം മതിയെന്നാണ്.

ഇരുവരും സത്യസന്ധമായാൽ ലോകം വഴിമാറുമെന്നാണ്.

പക്ഷേ ആ മഴനേരത്ത് അവൾ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കി.

ചില മതിലുകൾ മനുഷ്യർ പണിയുന്നതല്ല.

തലമുറകൾ പണിയുന്നതാണ്.

അത്തരം മതിലുകൾ ഇടിച്ചുതകർക്കാൻ സ്നേഹം മാത്രം പലപ്പോഴും മതിയാകില്ല.

അനുപമ ദേവുവിനോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ മുറിയിൽ വീണ്ടും മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു.

കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

പിന്നെ അനുപമ മെല്ലെ മീനാക്ഷിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“നീ എന്റെ കൂടെ വാ.”

മീനാക്ഷി ആശങ്കയോടെ അവളെ നോക്കി.

“അനുകുഞ്ഞേ...”

“വാ.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ കർക്കശതയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവർ തറവാട്ടിന്റെ അകത്തളത്തിലെ ചെറിയ മുറിയിലായിരുന്നു.

അനുപമ അലമാര തുറന്ന് ഒരു തവിട്ടുനിറമുള്ള ഫയലും ഒരു കവറും പുറത്തെടുത്തു.

പിന്നെ അത് മീനാക്ഷിയുടെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടി.

“ഇത് എന്താ കുഞ്ഞേ?”

“വാങ്ങി വയ്ക്കൂ.”

മീനാക്ഷി കവർ തുറന്നില്ല.

പക്ഷേ