Chapter Title : തോരാത്ത ഓർമ്മകൾ [കത്തനാർ]

അതിനുള്ളിൽ പണമാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

“വേണ്ടകുഞ്ഞേ.”

“ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.”

അനുപമ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് അവൾക്ക് പ്രായം കൂടിയതുപോലെ തോന്നി.

“ഇവിടെ നിന്ന് പോയാൽ നിനക്ക് വീണ്ടും തുടങ്ങേണ്ടിവരും. താമസിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തണം. ജീവിതം വീണ്ടും പണിയണം.”

മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“ഞങ്ങൾ ആരോടും ഒരു ദേഷ്യവും വെച്ചിട്ടില്ല കുഞ്ഞേ.”

“അറിയാം.”

കുറച്ചുനേരം അനുപമ നിശബ്ദയായി.

“ദേവികയുടെ പഠനം നിർത്തരുത്.”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ മീനാക്ഷി തല ഉയർത്തി.

“അവൾ പഠിക്കണം. അവൾക്കത് നഷ്ടമാകരുത്. കോളേജ് പൂർത്തിയാക്കണം. ആവശ്യമെങ്കിൽ നഗരത്തിലേക്ക് പോവട്ടെ. ജോലി നേടട്ടെ. ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടാക്കട്ടെ.”

ഒരു നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ അനുപമയെ മീനാക്ഷിക്ക് കാണാനായി.

തങ്ങളെ പത്തായപ്പുരയിൽ താമസിക്കാൻ അനുവദിച്ച അനുപമയെ.

കഷ്ടകാലത്ത് കൈപിടിച്ച അനുപമയെ.

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം ആ മൃദുത്വത്തിന് മുകളിലേക്ക് വീണ്ടും ഒരു മതിൽ ഉയർന്നു.

“പക്ഷേ...”

അനുപമയുടെ ശബ്ദം ഉറച്ചു.

“ഇനി ഒരിക്കലും മംഗലശ്ശേരിയിലേക്ക് തിരിച്ചു വരരുത്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ കൈ വിറച്ചു.

“കുഞ്ഞേ...”

“ഇതാണ് എല്ലാവർക്കും നല്ലത്.”

“അച്ചു... അരവിന്ദിനെ മറന്നേക്കൂ.”

പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ മുഴങ്ങി.

“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നത്. നാളെയോ മറ്റന്നാളോ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ മോശമാകുന്നതിന് മുമ്പ് പോകണം.”

ആ പണത്തിനുള്ളിൽ കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഒരവസാന തീരുമാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

സ്നേഹവുമുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ വാതിൽ അടച്ചുപൂട്ടുന്ന അവസാന കൈയൊപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു.

മീനാക്ഷി ഒടുവിൽ കവർ വാങ്ങി.

മറ്റൊന്നും പറയാനുണ്ടായില്ല.

വൈകുന്നേരത്തോടെ മഴ കൂടുതൽ ശക്തമായി.

മംഗലശ്ശേരിയുടെ മരങ്ങളും മതിലുകളും കാറ്റിൽ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

കാര്യസ്ഥൻ ഗോവിന്ദൻ പഴയ