Chapter Title : തോരാത്ത ഓർമ്മകൾ [കത്തനാർ]

ജീപ്പുമായി പത്തായപ്പുരയുടെ മുന്നിൽ എത്തി.

അവന്റെ മുഖം പതിവുപോലെയായിരുന്നില്ല.

കണ്ണുകളിൽ കുറ്റബോധം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“പോകാം.”

അത്രമാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്.

ദേവുവിന്റെ സാധനങ്ങൾ അധികമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങൾ.

കുറച്ച് പുസ്തകങ്ങൾ.

പഴയ കുറിപ്പുകൾ.

അമ്മയും മകളും ചേർന്ന് ശേഖരിച്ച ചെറിയ ജീവിതം.

എല്ലാം ഏതാനും ബാഗുകളിൽ ഒതുങ്ങി.

ജീപ്പിൽ കയറുന്നതിന് മുൻപ് ദേവു ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

മംഗലശ്ശേരി അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

മഴയിൽ നനഞ്ഞ്.

ഗംഭീരമായി.

അകന്ന്.

എന്നാൽ അവൾ വീട്ടിലേക്കല്ല നോക്കിയത്.

മുകളിലെ ഒരു ജനാലയിലേക്കായിരുന്നു.

അരവിന്ദിന്റെ മുറി.

പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയിട്ട മുറി.

ആ ചില്ലുജനാലയിൽ ഒരു നിഴൽ പോലും കാണാനായില്ല.

അവൻ അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടോ?

ഉറങ്ങുന്നുണ്ടോ?

കരയുന്നുണ്ടോ?

തന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടോ?

അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.

അതുപോലെ തന്നെ താൻ ഇന്ന് പോകുകയാണെന്ന് അരവിന്ദിനും അറിയില്ലായിരുന്നു.

ഒരു യാത്ര.

ഒരു വിടവാങ്ങൽ.

ഒരു അവസാന നോട്ടം.

ഇതിലെ ഒന്നിനും അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ ഉണ്ടായില്ല.

ദേവുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“വാ മോളേ.”

മീനാക്ഷി തോളിൽ കൈവച്ചു.

അവൾ മെല്ലെ ജീപ്പിൽ കയറി.

എഞ്ചിൻ ശബ്ദിച്ചു.

വാഹനം മുന്നോട്ടെടുത്തു.

മഴത്തുള്ളികൾ പിന്നിലെ ഗ്ലാസിലൂടെ ഒഴുകി.

ആ ഗ്ലാസിന് അപ്പുറം മംഗലശ്ശേരി ചെറുതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പിന്നെ മങ്ങിപ്പോയി.

അവസാനം മഴയിൽ ലയിച്ചു.

അതേ സമയം മുകളിലെ മുറിയിൽ അരവിന്ദ് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

വാതിൽ എത്രതവണ ചവിട്ടിയെന്ന് പോലും അവന് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശബ്ദം പോയി.

കോപം തളർന്നു.

ശേഷിച്ചത് ഒരു ഭാരം മാത്രം.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവൻ ഭക്ഷണം തൊട്ടില്ല.

ഉച്ചയ്ക്കും ഇല്ല.

രാത്രിക്കും ഇല്ല.

അടുത്ത ദിവസം വെള്ളം പോലും കുടിച്ചില്ല.

അനുപമ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന്