Chapter Title : മഴനീർതുള്ളികൾ 1 [Anamika]

നിന്നു…. പിന്നെ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് കയറി…മായ വന്നാ ബാഗ് കൈ നീട്ടിവാങ്ങി…വിതുമ്പിപോയതും ഹരിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടികയറി… “എന്തിനാരുന്നെടാ…ഒരു പാവം മോളാർന്നു..അതിന്റെ ജീവിതം ഇവിടെ….. ”അമ്മാ ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ…പറ്റിപ്പോയതാണ്…വേണമെന്ന് വച്ചിട്ടല്ല…അവളോടൊരു ദേഷ്യത്തിന്റേം പിന്നെ വെള്ളത്തിന്റെ പുറത്തും ചെയ്തു പോയതാ…“ അവനു ചെറുതായി ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങി… ”എന്ത് പറ്റിപ്പോയെന്ന്….ഏഹ്…22 വയസുള്ളൊരു കൊച്ചിനോട് ഇത്ര വലിയൊരു മഹാപാപം ചെയ്‌തിട്ടത് പറ്റിപോയതാന്നോ….. എന്റെ മോൻ അലമ്പാ…ഉത്തരവാദിത്തം ഇല്ലാത്തവനാ…ഞാനൊരുത്തി ഒറ്റക്ക് വളർത്തിയെന്റെ എല്ലാ ശെരികേടും നിനക്കുണ്ട്….ആകെയൊരെണ്ണമേ ഉള്ളെന്ന് കരുതി കുറെയധികം ഞാൻ കണ്ടില്ലന്നു നടിച്ചിട്ടുമുണ്ട്….പക്ഷെ നീയിന്നീ ചെയ്തത്……… എനിക്കു പൊറുക്കാൻ പറ്റില്ലടാ……പറയ് ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്തു കൂട്ടാൻ മാത്രം ആ കുഞ്ഞെന്താ നിന്നോട് ചെയ്തത്…..പറയടാ……“ ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു മായ….. ”എന്തേ….നിനക്കൊന്നും പറയാനില്ലേ….“ അവരവന്റെ മുമ്പിലേക്ക് കയറി നിന്നു…. ”പണ്ടെങ്ങോ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ വച്ചു ഈ കൊച്ച് നിന്നെ ചെളീൽ തള്ളിയിട്ടൂന്ന ഇച്ചിരെ ഇല്ലാത്ത കാരണത്തിന്…..അല്ലെ….“ ”ചെളീൽ അല്ല മായമ്മേ…ആനപിണ്ടം…“ അരുൺ അതിലേക്ക് കുറച്ച് പെട്രോളും കൂടെ ഒഴിച്ചു… ”തുപ്പലോലിപ്പിച് നടക്കുന്ന കുഞ്ഞി കുട്യോള് പോലും കാര്യമായിട്ടെടുക്കാത്ത കാര്യത്തിനൊരു പെൺകുട്ടീടെ ജീവിതോം നശിപ്പിച്ചു അവളെ നാട്ടുകാരുടേം വീട്ടുകാരുടേം മുന്നിൽ പിഴച്ചവളാക്കി ഇങ്ങനെ എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ നിനക്കെങ്ങനെ കഴിയുന്നെടാ….ഞാൻ വളർത്തിയ മോൻ തന്നെയല്ലേ നീ….“ ഒരക്ഷരം മറുപടി പറയാതെ തലകുനിച്ചു നിൽപ്പുണ്ടവൻ.. ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ ആഴം മനസിലാക്കിയിട്ടോ അതോ അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ ഇത്ര നാൾ കാണാത്ത വെറുപ്പ് കണ്ടിട്ടോ…അറിയില്ല… ”മായേ മതിയെടി….ചുറ്റും പുറവുമുള്ള വീടുകളിലെ ജനാലകളിൽ കാതോർത്തു നില്കുന്നവരെ കണ്ടിട്ടു ലളിതേച്ചി മായയെ തടഞ്ഞു… “ദാ ഇത് അമൃതയുടെ സാധനങ്ങളാ….” അവർ കയ്യിലെ ബാഗ് ഉയർത്തി അവനു നേർക്ക് കാണിച്ചു.. “പക്ഷെ ഇതിലൊന്നും അവൾ തൊടില്ല ഇനി ഉപയോഗിക്കുകേമില്ല….നീ വാങ്ങികൊടുക്കും…അവൾക്കുണ്ണാനും ഉടുക്കാനും ചിലവിനുള്ളതുമെല്ലാം….അവളീ വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന കാലത്തോളം നീ പണിയെടുത്തു പോറ്റും..പഠിപ്പിക്കും…സ്വന്തം കാലിൽ നില്കാറാകുമ്പോൾ അതിനൊരു ജീവിതോം നീ തന്നെ ഉണ്ടാക്കികൊടുക്കും..” മുഖത്തു തിളയ്ക്കുന്ന ദേഷ്യത്തോടെ അവർ നിന്നു… ഹരി മുഖം ഉയർത്തി അമ്മയെ നോക്കി… “ഇനിയത് പറ്റില്ലെന്ന എന്റെമോൻ പറയുന്നതെങ്കിൽ ഇപ്പൊ ഈ നിമിഷം ഇവിടുന്ന്ഇറങ്ങിക്കോണം….തന്ത പോയവഴിയേ മോനും പോയെന്ന് കരുതിക്കോളാം