Chapter Title : മഴനീർതുള്ളികൾ 6 [Anamika]

തോന്നി നിങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നത്….“

അയാൾ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക സംഘർഷം ആ ദേഹത്തെ വിറയലിൽ നിന്നും മായക്ക് മനസ്സിലായി….

ചോകോത്തി പെണ്ണിനെ തറവാട്ടിൽ കയറ്റിയാൽ ചതുപ്പിൽ കൊന്നു കെട്ടി താഴ്ത്തും നിന്നെയല്ല അവളെയും അവളുടെ കുടുംബത്തേയുമെന്ന് കൊലവിളി നടത്തിയ അമ്മയുടെ മുഖം…..

ഓർമയിൽ പോലും നടുങ്ങി നന്ദൻ…..

”കണ്ണ് നിറച്ചു കണ്ടാൽ മാത്രം മതിയായിരുന്നെടി….

നീയും നമ്മുടെ കുഞ്ഞും ജീവനോടിരുന്നാൽ മാത്രം മതിയായിരുന്നെനിക്ക്…..

പത്തൊമ്പത്….പത്തൊമ്പതു വയസ്സല്ലേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എനിക്ക്…..

അത്രക്കൊക്കെ ചിന്തിക്കാനുള്ള ബോധമേ അന്നുള്ളൂ…

ഒന്നും പറ്റരുതെന്നെ ആഗ്രഹിച്ചുള്ളൂ…….

അവസാനം തൊണ്ടയിടറി…..

മായ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആ മനുഷ്യനെ….

തറവാട്ടമ്മയുടെ ആജ്ഞകൾക്കനുസരിച്ചു ജീവിച്ചിരുന്ന അവരുടെ അധികാരത്തിന്റെ ഗർവ്വിനെ അംഗീകരിച്ചു തലകുനിച്ചിരുന്ന ആ കൗമാരക്കാരനെ…..

വാക്കുകളില്ലാതെ മൗനം കൊണ്ട് വാചാലനായി അവളെ പ്രണയത്തിൽ മുക്കിതാഴ്ത്തിയ മേലെപ്പാട്ടെ നന്ദൻ മേനോനെ……

പക്ഷേ ഇതൊന്നും താൻ അനുഭവിച്ചതിനു പകരം ആവില്ലല്ലോ….

കരഞ്ഞു തീർത്ത രാത്രികൾ….വിശന്നു കരയുന്ന കുഞ്ഞിന് കൊടുക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാതെ ലളിതേച്ചിയുടെ കരുണയിൽ ജീവിച്ച കുറെ പകലുകൾ…..

എവിടേക്കെങ്കിലും ഓടി പോകാമായിരുന്നില്ലേ….

ഒന്നും ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു കൂടെയൊരു ജീവിതം അതു മാത്രമല്ലെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളു….

എന്ത് പണി ചെയ്യാനും എങ്ങനെ ജീവിക്കാനും തയ്യാറായിരുന്നല്ലോ ഞാൻ…

കൂടെ കൂട്ടിയില്ലല്ലോ…..

ഒറ്റയ്ക്ക് നരകിക്കാൻ വിട്ടില്ലേ…….

അച്ഛനെന്നു വിളിക്കാണ്ട് ആ തണലെൽക്കാതെ തന്റെ കുഞ്ഞു വളർന്നില്ലേ….

ശിലപോലെയാ സീറ്റിൽ ഉറഞ്ഞുപോയ മായയുടെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ പറയാൻ വെമ്പിവന്നതെല്ലാം ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചുകിടന്നു……

“ഒന്ന് ക്ഷമിച്ചുകൂടെ….അമ്മ മരിച്ച അന്ന് രാത്രി തന്നെ വന്നതല്ലേ ഞാൻ…..നിങ്ങളെ കൂടെ കൂട്ടാൻ…..കേൾക്കാൻ പോലും കൂട്ടാക്കിയില്ല നീ…..”

“എന്നെക്കൊണ്ട് കഴിയില്ല…ഇനിയൊരു കൂട്ടുമെനിക്ക് വേണ്ട….ദയവ്‌ ചെയ്ത് ഇനിയോരോന്ന് കാട്ടിക്കൂട്ടി