Chapter Title : മഴയോർമ്മ 3 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുമ്പോൾ]

നീ തോൽക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു."

"അപ്പോൾ ഉത്തരം?"

"ഉത്തരം ഇതാ." അവൾ അവനെ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ചുംബിച്ചു. ദീർഘമായി, ആഴത്തിൽ, ടെറസിലെ മെഴുകുതിരികൾ കാറ്റിൽ ചാഞ്ഞാടി. "ഉവ്വ്. ഉവ്വ്. ഒരു ലക്ഷം തവണ ഉവ്വ്."

അവൻ മോതിരം അവളുടെ വിരലിൽ ഇട്ടു. അവൾ അത് നോക്കി, പിന്നെ അവനെ നോക്കി. "ഇത് എനിക്ക് കറക്ട് ഫിറ്റ്."

"അച്ഛൻ നേരത്തെ അളവ് എടുത്തിട്ടുണ്ടാകും."

"പോടാ!" അവൾ ചിരിച്ചു.

താഴെ നിന്ന് ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ ശബ്ദം: "ഉവ്വ് എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? ഞാൻ കേട്ടു! എടീ ശാന്തേ, വാടീ ഇവിടെ!"

രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ആ രാത്രി അവർ ടെറസിൽ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ റേഡിയോയുടെ പാട്ടിന് ഒത്ത് നൃത്തം ചെയ്തു. ഇത്തവണ ആദ്യ നൃത്തത്തിലെ പോലെ അറിയാതെയല്ല, ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല വെച്ചു, അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. പാട്ട് തീർന്നപ്പോൾ അവൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു, മെഴുകുതിരികൾ ഓരോന്നായി ഊതിക്കെടുത്തി. ഇരുട്ടിൽ അവർ മുറിയിലേക്ക് നീങ്ങി. അന്ന് രാത്രി അവളുടെ വിരലിലെ മോതിരം അവന്റെ മുടിയിൽ കുടുങ്ങി ചിരിച്ചു, അവളുടെ കയ്യിലെ നീല വളകൾ ഓരോ ചലനത്തിലും മണി പോലെ കിലുങ്ങി. ഓരോ ചുംബനവും ഓരോ വാഗ്ദാനമായിരുന്നു, ഓരോ ആലിംഗനവും ഓരോ വീട്ടിലെത്തലായിരുന്നു. ജനലിന് പുറത്ത് ആദ്യമായി ആ മാസത്തിൽ നിലാവ് ഉദിച്ചു.

❖

കല്യാണം ചെറുതായിരുന്നു, പക്ഷേ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള കല്യാണം. കഫേയുടെ മുറ്റത്ത്, അച്ഛൻ നട്ട റോസാച്ചെടികളുടെ കാടിനിടയിൽ. അർജുൻ ഒരു വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും. മീര ഒരു ഇളം നീല കസവ് സാരി,