Chapter Title : മഴയോർമ്മ 3 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുമ്പോൾ]

മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ, കയ്യിൽ നീല കുപ്പിവളകൾ.

ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് മീരയുടെ കൈ അർജുന് കൈമാറി. "നോക്കി നടത്തണം കേട്ടോ. ഇത് എന്റെ മകളെ പോലെയാ."

"ചേട്ടാ, ഇനി എന്റെ ഭാര്യയാ," അർജുൻ ചിരിച്ചു.

"ഭാര്യയായാലും ഇവൾ എന്റെ മോളാ."

മീരയുടെ അമ്മ ഇടുക്കിയിൽ നിന്ന് വന്നിരുന്നു. ചെറിയൊരു സ്ത്രീ, നരച്ച മുടി, വിശാലമായ ചിരി. അവർ അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: "എന്റെ മോൾ ഇത്രയും ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുകയാ."

ഇന്ന് കഫേയിൽ ആ മാസത്തെ എല്ലാ സ്ഥിരം വായനക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ കവിത വായിച്ച ഇരുപത് വയസ്സുകാരി ഒരു കവിത ചൊല്ലി. ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ ഭാര്യ ശാന്ത ഒരു വലിയ പാത്രം പായസം കൊണ്ടുവന്നു. തേയിലത്തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാർ പാട്ട് പാടി.

സന്ധ്യയായപ്പോൾ എല്ലാവരും പോയി. മുറ്റത്ത് വിളക്കുകൾ മാത്രം. മീര അർജുന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് കഫേയുടെ ബോർഡിന് മുന്നിൽ നിന്നു. ചരിഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾ, നീല പെയിന്റ്.

"ഭർത്താവേ," അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

"ഭാര്യേ," അവൻ അതേ ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു. രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.

"എന്തോ ഒരു വിചിത്രമായ തോന്നൽ. ഇത്രയും സന്തോഷം വരുമ്പോൾ എന്തോ പേടി വരേണ്ടതല്ലേ? എനിക്ക് പേടിയേ ഇല്ല."

"പേടിക്കേണ്ടതൊന്നും ഇല്ല." അവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "ഇനി ഒരു മഴയും നമ്മളെ ഒറ്റയ്ക്ക് നനയ്ക്കില്ല."

അവൻ അവളെ കൈകളിൽ എടുത്തു, പടി കയറി. "ഇറക്കിവിട്! എല്ലാവരും കാണും!"

"ആരും ഇല്ല. ഇന്ന് ഇറക്കി വിടുന്ന പ്രശ്നമേ ഇല്ല."

അന്ന് രാത്രി ആ മുറിയിൽ അവർ ആദ്യമായി ഭാര്യയും