Chapter Title : മഴയോർമ്മ 3 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുമ്പോൾ]

വിചാരിച്ചു," അവൾ പറഞ്ഞു, "ഈ പാറയിൽ ഇനി ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് വരേണ്ടി വരില്ലെന്ന്."

"അന്ന് തന്നെയോ?"

"അന്ന് രാവിലെ. നീ കവിത പറഞ്ഞപ്പോൾ."

"ഞാൻ കവിത പറഞ്ഞോ?"

"പറഞ്ഞു. 'നീ നോക്കുന്നത് മലയാണ്, ഞാൻ നോക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാ.' അത് ഇപ്പോഴും എന്റെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട വരിയാ."

അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ ചുംബിച്ചു. "ഇന്ന് ഞാൻ ഒരു പുതിയ വരി പറയട്ടെ?"

"പറ."

അവൻ അവളെ തന്റെ നേരെ തിരിച്ചു. നക്ഷത്രങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം. അവൻ പതുക്കെ, ഓരോ വാക്കിലും ഒരു ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

*"മഴയ്ക്ക് മുമ്പ് ഞാൻ ഒരു വീടായിരുന്നു.*

*മഴ വന്നു, നീ വന്നു,*

*ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു വീടും അതിലെ വിളക്കും."*

മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ ചുണ്ടിൽ ഒരു വലിയ ചിരി. അവൾ അവന്റെ മുഖം രണ്ട് കയ്യിലും എടുത്ത് ചുംബിച്ചു. ആഴത്തിൽ, ദീർഘമായി, ലോകം മുഴുവൻ ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ.

"ഇനി ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം," അവൾ ശ്വാസത്തിനിടയിൽ മന്ത്രിച്ചു.

"എന്ത്?"

"ഈ പുതപ്പ് മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരെ മാത്രം മൂടണം."

അവൻ ചിരിച്ചു. പുതപ്പ് വലിച്ച് ഇരുവരെയും പൊതിഞ്ഞു. മലയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്ത്, അകത്ത് രണ്ടുപേരുടെയും ചൂട്. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ പതുക്കെ ഇറങ്ങി, അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ പുറത്ത് മുറുകി. നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണടച്ചതുപോലെ. കാറ്റ് പോലും ശബ്ദം താഴ്ത്തി. ഇടയ്ക്ക് അവളുടെ ചിരി, ഇടയ്ക്ക് അവന്റെ മന്ത്രണം, ഇടയ്ക്ക് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ ഒരേ താളം. ആ