Chapter Title : മഴയോർമ്മ 3 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുമ്പോൾ]

പാറ ഒരു ചെറിയ ലോകമായി, അവരുടെ മാത്രം.

പുലർച്ചെ ആദ്യ വെളിച്ചം വന്നപ്പോൾ അവർ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒരുമിച്ച് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒരു കിളി പാടി. മീര കണ്ണ് തുറന്നു, അർജുന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോഴും തന്റെ കൈ ഇഴ ചേർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടു, ചിരിച്ചു.

"എണീക്ക്, ദുബായ്ക്കാരാ. സൂര്യൻ വന്നു."

"ഉം... അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടി."

"ലീവിൽ ആരും ഉറങ്ങുകയല്ല, ജീവിക്കുകയാ."

അവൻ കണ്ണ് തുറന്ന് ചിരിച്ചു. "ഇതാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്."

❖

ഒരു മാസം തീരാൻ ഒരു ദിവസം ബാക്കി. അർജുൻ രാവിലെ നേരത്തെ ഉണർന്നു, മീര ഉറങ്ങുമ്പോൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. താഴെ ചെന്ന് ഗോപാലൻ ചേട്ടനെ കണ്ടു, ചേട്ടൻ അപ്പോഴേക്കും കഫേയുടെ മുറ്റം അടിച്ചുവാരുകയായിരുന്നു.

"ചേട്ടാ, ഒരു ഹെല്പ് വേണം."

"എന്താടാ?"

അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പെട്ടി എടുത്തു. ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ നീല കല്ല് വെച്ച, ലളിതമായ ഒരു വെള്ളി മോതിരം. അച്ഛന്റെ അലമാരയിൽ അമ്മയുടെ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയത്.

ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ മുഖം വിടർന്നു. "അയ്യോ! എടാ മോനേ!" അയാൾ ചൂൽ താഴെ ഇട്ട് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "ഞാൻ അറിയാമായിരുന്നു! ഞാൻ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ!"

"ചേട്ടാ, പതുക്കെ. അവൾ കേൾക്കും."

"എന്താ വേണ്ടത്?"

"ഇന്ന് വൈകുന്നേരം കഫേ ഒരു മണിക്കൂർ നേരത്തെ അടയ്ക്കണം. പിന്നെ ടെറസ് ഒന്ന് ഒരുക്കണം."

അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തില്ല. ആദ്യമായി ആ മാസത്തിൽ ആകാശം തെളിഞ്ഞു. മീര കഫേയിൽ അവസാനത്തെ മേശ തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അർജുൻ വന്ന് അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് തുണി വാങ്ങി.

"വാ,