Chapter Title : മുഹബത്ത് 3 [Vashalan]

കാര്യമൊക്കെയാക്കും. പക്ഷേ ഹൻസിബ ചേച്ചി അന്നേരം തന്ന

റിപ്ലൈ ഉണ്ടല്ലോ... അത് കേട്ടപ്പോഴാ ചേട്ടന്റെ ശ്വാസം നേരെ വീണത്!"

"ഇതിലിപ്പോ നമ്മൾ വലിയ കാര്യമാക്കാൻ മാത്രം ഒന്നുമില്ലല്ലോ," ഹൻസിബ വശ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ചേട്ടൻ ചോദിച്ചതിൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല. നമ്മൾ വെറുതെ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ച് കൂട്ടുന്നതുകൊണ്ടാ അത് വലിയ സംഭവമായി തോന്നുന്നത്. എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെയല്ലേ വരിക..."

ഹൻസിബയുടെ ആ ലളിതമായ വിശദീകരണം കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ആശ്വാസവും ചിരിയും പടർന്നു.

"അതു ശരിയാ," രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു. "നമ്മുടെ മനസ്സിൽ കള്ളത്തരമില്ലെങ്കിൽ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പക്കാ സിമ്പിളാണ്."

പിന്നീട് കുറെനേരം നാട്ടിലെ പഴയ വിശേഷങ്ങളും അടുത്ത ആഴ്ചയിലെ പ്ലാനുകളുമൊക്കെ സംസാരിച്ച്, സമയം ഒരുപാട് വൈകിയപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും

ഉറങ്ങാനായി എഴുന്നേറ്റത്.

"ശരി എന്നാ... എല്ലാവരും പോയി കിടന്നോ, നാളെ രാവിലെ ഡ്യൂട്ടിയുള്ളതാ," രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഗുഡ് നൈറ്റ് പറഞ്ഞ് സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

ഞാനും ഹൻസിബയും ഞങ്ങളുടെ റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. ബാഗും മറ്റും മാറ്റിവെച്ച് അവൾ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി അഴിച്ചിട്ടു. ഞാൻ പുറകിലൂടെ ചെന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

"രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനെ പിള്ളേര് ചുമ്മാ പരോക്ഷമായിട്ട് ഇട്ട് താങ്ങുന്നത് കണ്ടോ ഡി?" ഞാൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു.

"ഉം... ചേട്ടൻ പെട്ടെന്ന് ആകെ പതറിപ്പോയത് കൊണ്ടല്ലേ അവന്മാർക്ക് തമാശ പറയാൻ ഒരു അവസരം കിട്ടിയത്?" അവൾ കണ്ണാടിയിലൂടെ എന്നെ നോക്കി കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു.

"ഞാൻ അങ്ങനെ റിലാക്സ് ചെയ്ത് സംസാരിച്ചതുകൊണ്ട് എല്ലാവരുടെയും മൂഡ്

ഓഫാവാതെ രക്ഷപ്പെട്ടു."

"അതെ... നീ സാഹചര്യം വളരെ നീറ്റായിട്ട് ഹാൻഡിൽ ചെയ്തു," ഞാൻ അവളെ എന്റെ നേരെ തിരിച്ചു.

ഞാൻ പുറകിലൂടെ ചെന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

"ഡി... നിനക്ക് അവരുടെ ആ സംസാരം കേട്ടിട്ട് കാര്യമായിട്ട് വല്ല ബുദ്ധിമുട്ടും തോന്നിയോ? അവന്മാർക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒന്ന്