Chapter Title : മുഹബത്ത് 3 [Vashalan]

ധൃതിയുമില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്ന് രാത്രി ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലെ കാര്യങ്ങൾ പതിവിലും കൂടുതൽ സമയം നീണ്ടുനിന്നു.

എസിയുടെ തണുപ്പുള്ള ആ റൂമിൽ ഹൻസിബ

എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു. സാധാരണ ദിവസങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം കിട്ടിയതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളും ആവോളം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഹൻസിബയ്ക്ക് വികാരങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ ശബ്ദം കൺട്രോൾ ചെയ്യാൻ തീരെ പറ്റാറില്ലായിരുന്നു.

എത്ര വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചാലും ആ ആനന്ദത്തിനിടയിൽ അവളിൽ നിന്നുള്ള മൂളലുകളും സീൽക്കാരങ്ങളും പതിവിലും കുറച്ചുകൂടി ഉച്ചത്തിൽ പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഏറെനേരത്തെ ആ സുന്ദരമായ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വൈകിയാണ് ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങിയത്.

വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ അവധിയായതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും കുറച്ച് വൈകിയാണ് ഹാളിലേക്ക് എത്തിയത്. രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ശ്രീരാഗും ഫാസിലും ഹാളിലിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇറങ്ങി വന്നതും അവന്മാരുടെ

മുഖത്ത് പതിവുപോലെ ആ ഡബിൾ മീനിംഗ് ചിരി തെളിഞ്ഞു.

"ആഹാ... ഷാജൂ, സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂറിൽ നിർത്തിയിരുന്നതാണല്ലോ. ഇന്നലെ വ്യാഴാഴ്ചയായിട്ട് അല്പം കൂടുതൽ സമയം നീണ്ടുപോയല്ലോടാ!" ഫാസിൽ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു.

"പതിവിലും കൂടുതൽ സമയം റൂമിലെ എസിയുടെ തണുപ്പ് ആസ്വദിച്ചതുകൊണ്ടാവും രാവിലെ ഇത്രയും വൈകിയത്!"

"അതെയതേ," ശ്രീരാഗ് ചിരിയടക്കാനാവാതെ ഏറ്റുപിടിച്ചു. "സാധാരണ അൽപ്പം ഒച്ചയൊക്കെ പുറത്തേക്ക് വരാറുള്ളതാണെങ്കിലും ഇന്നലെ കുറച്ച് കൂടിപ്പോയോ എന്നൊരു സംശയം! ഞങ്ങളൊക്കെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്ന കാര്യം ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നോ ആവോ!"

ഇതൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ ഒരു പതിവ്

കളിയാക്കലായി മാറിയിരുന്നെങ്കിലും, ഇന്നലെ സാധാരണയേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം നീണ്ടുപോയതും ഒച്ച കൂടിയതും അവന്മാര് കൃത്യമായി പോയിന്റ് ചെയ്ത് പറഞ്ഞത് കേട്ടതും അടുക്കളയിൽ നിന്നുവന്ന ഹൻസിബയുടെ മുഖം ആകെ ചുവന്നു.

അവൾ