Chapter Title : മുഹബത്ത് 4 [Vashalan]

നീ സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല."

ഹൻസിബ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് എന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും കേൾക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ വലിയൊരു ഭാരം ഇറങ്ങിവെക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

"ഇനിയിപ്പോൾ നീ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് അറിയാമോ?" ഞാൻ അവളുടെ ചെവിയോരം ചേർന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "നീ അത് വല്ലാതെ മനസ്സ് കൊടുത്തു ആലോചിച്ച് തലപുകയ്ക്കണ്ട.

ഇനി ഹാളിൽ വെച്ചോ അടുക്കളയിൽ വെച്ചോ അവന്മാര് നിന്നെ നോക്കുന്നത് ഒക്കെ നീ ശ്രദ്ധിച്ചാലും... അത് കണ്ടതായിട്ടേ ഭാവിക്കണ്ട. കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുക.

നാളെ രാവിലെ നീ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ചായയും കൊണ്ട് ചെല്ലുമ്പോൾ അവന്മാര് നിന്നെ നോക്കിയാലും നീ അതൊന്നും കണ്ട മട്ടിൽ

നിൽക്കണ്ട. നിന്റെ സാധാരണ പണികളും ചെയ്ത് നടക്കുക. കേട്ടല്ലോ?"

"അയ്യോ ഇക്കാ... എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല!" അവൾ പതുക്കെ, ഉള്ളിലെ ആകുലതയോടെ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ നല്ലതാ... പക്ഷേ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് അവരെ നേരെ നോക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.

എന്തോപോലെ ഒരു മടിയും പേടിയും. നാളെ രാവിലെ ഞാൻ എങ്ങനെ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ചെല്ലും? നിങ്ങൾ പറയുമ്പോലെ കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത മട്ടിൽ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല..."

അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കത കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അവളോട് കൂടുതൽ സ്നേഹം തോന്നി. ഞാൻ അവളുടെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ വിരലോടിച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: "അത് തുടക്കത്തിൽ അങ്ങനെയാടീ... ആർക്കായാലും ആദ്യമൊക്കെ ഒരു മടിയും തടസ്സവുമൊക്കെ

തോന്നും. പിന്നെപ്പിന്നെ അത് താനേ മാറിപ്പോകും. അവന്മാരാണെങ്കിൽ ചെറുപ്പക്കാരായ പിള്ളേരല്ലേ... അതിന്റേതായ കൗതുകങ്ങൾ കാണും. തൽക്കാലം നീ കാര്യമാക്കേണ്ട."

എന്നിട്ട് ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക്