Chapter Title : മുഹബത്ത് 4 [Vashalan]

കിടക്കുന്ന അവന്മാര് എന്തായാലും കേൾക്കുന്നുണ്ടാകും എന്ന് നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ.

അത് കേട്ടിട്ടാണ് അവര് രാവിലെ എന്നോടും നിന്നോടുമൊക്കെ ഓരോരോ രീതിയിൽ കളിയാക്കി സംസാരിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ അവര് രാവിലെ നമ്മളെ കളിയാക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് ഭയങ്കര നാണം വരാറില്ലേ?

അതിനു മുൻപ് നിനക്ക് ഉള്ളിൽ വേറെ എന്തെങ്കിലും തോന്നാറുണ്ടോ?"

അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് വിടർത്തി എന്നെ ഒന്നു നോക്കി. നാണം കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു.

അതോർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ നാണവും സങ്കോചവുമാ വരാറുള്ളത്..." അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

"അതുതന്നെയാ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്," ഞാൻ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തഴുകിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു: "നമ്മൾ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നതും ആ ശബ്ദങ്ങളുമൊക്കെ ആ ചുവരിനപ്പുറത്തിരുന്ന് അവന്മാര് കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയുമ്പോൾ നിനക്ക് അതിൽ എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?

അതോ അവരത് കേൾക്കുന്നുണ്ട് എന്ന ആ ഒരു ചിന്ത വരുമ്പോൾ നിന്റെ ഉള്ളിൽ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ഫീൽ ചെയ്യാറുണ്ടോ... അതായത് കൂടുതൽ വികാരം വരാറുണ്ടോ?"

എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും ഹൻസിബയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം എന്നിൽ നിന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ അമ്പരപ്പോടെ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കിടന്നു.

താൻ അത്രയും നേരം പേടിയോടെയും അസ്വസ്ഥതയോടെയും പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ച്, ഇക്ക ഇപ്പോൾ ഇത്രയും

തുറന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്താണ് മറുപടി പറയേണ്ടത് എന്നറിയാതെ അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി പതുക്കെ വിറച്ചു...

ഹൻസിബ അമ്പരപ്പോടെ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഞാൻ അവളെ കുറച്ചുകൂടി മുറുക്കി പിടിച്ച് അവളുടെ ചെവിയോരം ചേർന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

"കാരണം എന്താണെന്ന് അറിയാമോടീ... നമ്മൾ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നതും ആ ശബ്ദങ്ങളുമൊക്കെ