Chapter Title : മുഹബത്ത് 7 [Vashalan]

പിന്നെ സാരമില്ല!"ചേട്ടന് വെപ്രാളത്തോടെ പറയുന്നത് കേട്ട് ഹൻസിബയും അപ്പുറത്തേക്ക് കേൾക്കത്തക്കവണ്ണം വളരെ ശാന്തമായ

ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:

"കുഴപ്പമില്ല ചേട്ടാ... ഞാൻ അതൊന്നും വേറെ രീതിയിലോ തെറ്റായോ ഒന്നും വിചാരിക്കുന്നില്ല. ചേട്ടൻ അതോർത്ത് ടെൻഷൻ അടിക്കേണ്ടട്ടോ.. അറിയാതെ അല്ലെ..."

കുറച്ചുനേരം മുറിയിൽ ആരുടെയും സംസാരമില്ലാതെ ഞങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും കിതപ്പ് മാത്രം മുഴങ്ങിനിന്നു. അല്പനേരത്തെ ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, രാമേന്ദ്രേട്ടൻ തന്റെ മുണ്ടുകൊണ്ട് ശരീരം തുടച്ചുകൊണ്ട് ഒരല്പം നാണത്തോടെയും എന്നാൽ ആശ്വാസത്തോടെയും പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

"ഉഫ്... സത്യം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുപോലെ ഒരനുഭവം എനിക്ക് ഉണ്ടായിട്ടില്ല... നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇങ്ങനെ തുറന്ന് സംസാരിച്ചും, നിങ്ങളുടെ ഒച്ച കേട്ടും ഞാൻ... എന്ത് പറയുമെന്നറിയില്ല,

എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുഖം തോന്നുണ്ട്..."

അതുകേട്ട് ഞാൻ ഹൻസിബയുടെ മുടിയിലൂടെ തലോടിക്കൊണ്ട്, ചെറുചിരിയോടെ അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി മറുപടി നൽകി:

"അതിൽ എന്താ ചേട്ടാ? നമ്മൾ തമ്മിൽ എന്തിനാണ് ഒരു മറ? ചേട്ടന് ഇനിയും ഇത്തരം ആഗ്രഹങ്ങൾ തോന്നുമ്പോൾ ഒരു മടിയും കൂടാതെ നമ്മളോട് തുറന്നുപറഞ്ഞോളൂ..."

ഞാൻ രാമേന്ദ്രേട്ടനോട് സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞതും, ഹൻസിബ എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് മുഖം ഉയർത്തി, ലഹരിയുടെയും തളർച്ചയുടെയും ആഴത്തിൽ കണ്ണ് തുറന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

"ഇക്കാ... ചേട്ടനോട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിച്ചു കഴിയുമ്പോഴും, ആ സൗണ്ട് കേട്ട് ചേട്ടന് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോഴും... എനിക്ക് എന്തോ വല്ലാത്തൊരു വയ്യായ്കയാണ് ഫീൽ ആകുന്നത്.

ശരീരം മുഴുവൻ ഒരുതരം തരിപ്പും തളർച്ചയും കയറുന്നു..."

അതുകേട്ട് ഞാൻ ഹൻസിബയുടെ വിയർത്ത കവിളിലൂടെ തലോടിക്കൊണ്ട്, പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് പറഞ്ഞു:

"ശരിയാണ് മോളെ... ചേട്ടൻ പറഞ്ഞതും നമ്മൾ ഇവിടെ ചെയ്തതും ഒക്കെ ആലോചിക്കുമ്പോൾ