Chapter Title : മുഹബത്ത് 7 [Vashalan]

ആർക്കായാലും ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെ തോന്നും. അത്രത്തോളം തീവ്രമല്ലേ ആ മൂഡ്?

അതുകൊണ്ടാണ് നിനക്ക് അങ്ങനെ വയ്യായ്ക പോലെ തോന്നുന്നത്..."

അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് തന്റെ മുണ്ടൊക്കെ ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:

"അതെടാ... നിങ്ങളും ഇതുപോലെ ഒപ്പൺ ആയിട്ട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഇവിടെയിരുന്ന് അത് കേൾക്കുന്ന എനിക്കും ഇതേ ഫീലിംഗ് തന്നെയാണ്. വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയാണ് ഇതൊക്കെ..."

രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അല്പം കൂടെ തിരിഞ്ഞു

കിടന്നുകൊണ്ട്, മനസ്സിലെ ചെറിയൊരു ആശങ്കയോടെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:

"അതല്ല... ഇപ്പോൾ ഈ രാത്രിയിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ കാര്യങ്ങൾ നടന്നതുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ ഈ ബന്ധത്തിലോ സൗഹൃദത്തിലോ വല്ല കുഴപ്പവും വരുമോടാ? നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഈ കാരൃങൾ ഒക്കെ പുറത്തറിയുമോ എന്നൊരു ചെറിയ പേടി എനിക്കില്ലാതില്ല..."

അതുകേട്ട് ഞാൻ മറുപടി നൽകി:

"അയ്യോ ചേട്ടൻ എന്തിനാണ് വെറുതെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആലോചിച്ച് ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? ചേട്ടാ, ഇതൊക്കെ ഞാൻ നന്നായി എൻജോയ് ചെയ്തു, ചേട്ടനും ഇത് ആസ്വദിച്ചില്ലേ?

പിന്നെ എന്തിനാണ് വേറെ കുഴപ്പങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുന്നത്? ഈ ഒരു ഫീൽ മാത്രം എടുത്താൽ പോരെ?

ഇങ്ങനെയൊക്കെ... ഒരു... സാഹചര്യം ഒത്തു വന്നു, അത് നമ്മൾ പരസ്പരം ആസ്വദിച്ചു, അത്രയല്ലേ ഉള്ളൂ? ഇതിനെക്കുറിച്ച് പുറത്ത്

വേറെ ആരും അറിയാനോ ആരോടെങ്കിലും പറയാനോ പോകുന്നില്ലല്ലോ. ഇതൊരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ സംഭവിച്ചുപോയതല്ലേ, നമ്മളത് നല്ല രീതിയിൽ എൻജോയ് ചെയ്തു, അതോടെ തീർന്നു!"

ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞുനിർത്തിയതും, ഹൻസിബ ആ വാക്കുകളെ പൂർണ്ണമായി ശരിവെച്ചു:

"ശരിയാണ് ചേട്ടാ... ഇക്കാ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഇതൊന്നും ഓർത്ത് ചേട്ടൻ പേടിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. നമ്മൾ ആരും ആരോടും ഇത് പറയാൻ പോകുന്നില്ലല്ലോ, ഈ