Chapter Title : മുഹബത്ത് 7 [Vashalan]

ലഹരിയും ആകാംഷയും തിളച്ചുനിൽക്കുന്നത് അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇതിലൊന്നും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടോ എതിർപ്പോ ഇല്ലെന്ന് അവളുടെ ആ കിടപ്പും നോട്ടവും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ബോധ്യമായി.

എങ്കിലും, ഒരു ഭർത്താവ് എന്ന നിലയിലും ചെറിയൊരു മടിയുടെ പുറത്തും ഞാന് മിണ്ടാതെ കിടന്നു.

പുള്ളി കുറച്ചുകൂടി താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ, അങ്ങേയറ്റം ആഗ്രഹത്തോടെ വീണ്ടും സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി:

"മോനെ ഷാജു, നീയും മോളും എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? നിങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹവും ഈ അടുപ്പവും

കൊണ്ടുമാത്രമാണ് ഞാൻ ഇത്രയും തുറന്ന് പറയുന്നത്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ, രാത്രിയിൽ നിങ്ങളുടെ ശബ്ദമൊക്കെ കേട്ട് എന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് കത്തുന്ന ആ തീ ഒന്ന് കുറയാൻ എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലടാ.

ഞാൻ മോശമായതൊന്നും ചിന്തിക്കില്ല, നിങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനും വരില്ല. ഞാൻ ചുമ്മാ ഒന്ന് കണ്ടോട്ടെടാ... വേറെ ഒന്നും ഞാൻ ചെയ്യത്തില്ല, ആ കിടപ്പൊന്ന് ഈ കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടാൽ മാത്രം മതി, എന്റെ ഈ കിടപ്പിലെ ഭ്രാന്തൊന്ന് തീരും. മോള് വിചാരിച്ചാൽ എനിക്കത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരിക്കും..."

പുള്ളിയുടെ ആ അപേക്ഷ കേട്ട് അൻസിബ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്റെ തോളിലേക്ക് വീണ്ടും മുഖം ചേർത്ത് കിടന്നു. പക്ഷേ, അവളുടെ നെഞ്ചിന്റെ മിടിപ്പ് വേഗത്തിലാകുന്നത് എനിക്ക് അറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ആഗ്രഹം പതിയെ വേരുറപ്പിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക്

മനസ്സിലായി.

ഞാൻ ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:

"ചേട്ടൻ പറയുന്നതും ശരിയാണ്... എങ്കിലും, ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം വരുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് നമുക്ക് എങ്ങനെയാ... ചേട്ടൻ ചുമ്മാ ഒന്ന് കണ്ടോട്ടെ എന്നൊക്കെ