Chapter Title : മുഹബത്ത് 7 [Vashalan]

പറയുമ്പോൾ, ഞങ്ങള് അത് എങ്ങനെയെന്ന് വെച്ചാ..."

ഞാൻ വീണ്ടും വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ നിർത്തിയപ്പോൾ, രാമേന്ദ്രേട്ടൻ കുറച്ചുകൂടി, ആകാംഷയോടെ വീണ്ടും ആവശ്യപ്പെട്ടു:

"മോനെ ഷാജു... ഞാൻ നിങ്ങളോട് തമാശ പറയുകയല്ലടാ. എനിക്ക് സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ ഇരുട്ടിൽ കിടന്ന് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുകയാ. മോള് ചുമ്മാ ഒന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന്, അല്ലെങ്കിൽ ആ കിടക്കുന്ന കിടപ്പിൽ,ഞാന് ഒന്ന് ലൈറ്റ് മിന്നിച്ചോ അല്ലെങ്കിൽ ആ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ വെറുതെ ഒന്ന്...

ഉഫ്, എനിക്ക് മോളുടെ ശരീര ഭംഗി ഒന്ന് കാണണം. മോള് സമ്മതിക്കില്ലേടാ? നിങ്ങള് ഒന്ന്

മനസ്സുവെച്ചാൽ എന്റെ ഈ രാത്രിയിലെ കൊതി തീർന്നു കിട്ടും..."

അൻസിബയുടെ ശരീരം ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വീണ്ടും ഒന്നുകൂടി വിറച്ചു. അവൾ പതുക്കെ എന്റെ കാതിലേക്ക് വന്ന്, വലിയൊരു ലഹരിയോടെ ചോദിച്ചു:

"ഇക്കാ... പുള്ളി ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്... നമ്മൾ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്? ചേട്ടൻ വെറുതെ ഒന്ന് കണ്ടോട്ടെ എന്ന് പറയുന്നുണ്ടല്ലോ..."പുള്ളി അന്ന് എന്നെ ലൈറ്റ് കത്തിയപ്പോൾ കണ്ടിട്ടുള്ളതല്ലേ ഇക്കാ?

അവളുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അൻസിബയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, അവിടെ ഒരു എതിര്പ്പും മടിയുമല്ല, മറിച്ച് തിളച്ചുമറിയുന്ന വല്ലാത്തൊരു കാമവും ആവേശവുമാണ് എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിലെ കാമം കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ

എനിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി.

ഞാൻ അവളോട് കുറച്ചു കൂടി അടുത്ത് കിടന്ന് പതുക്കെ ചോദിച്ചു:

"എടി... പുള്ളി നിന്നെ ഇങ്ങനെ കാണണമെന്നൊക്കെ പറയുന്നത് കൊണ്ട് നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലേ?"

അതുകേട്ട് അവൾ എന്റെ കണ്ണിയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:

"പുള്ളി അന്ന്