Chapter Title : നവവധു 3

വരുവാ...ചേച്ചി പതിയെ നടന്നു വന്നു. ഞങ്ങൾ നടന്നു.

മുത്തച്ഛൻകുന്ന്. അത് ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ ഒരു സ്വകാര്യ അഹങ്കാരമാണ്. എത്ര വയസുണ്ടന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. എത്ര പ്രായമുള്ളവരോട് ചോദിച്ചാലും പറയും എന്റെ മുത്തച്ഛൻ ഇത് പുള്ളിയുടെ മുത്തച്ഛനോട് ചോദിച്ചിരുന്നു എന്ന്.അങ്ങനെ കിട്ടിയ പേരാണ്. അത്രയ്ക്ക് പ്രായമുള്ളൊരു മൊട്ടക്കുന്ന്. സഞ്ചാരികൾ ഒരുപാട് എത്തുന്നുണ്ട്. ആ മലയിൽ നിക്കുമ്പോ ശെരിക്കും ഒരു തറവാട്ടിൽ എത്തിയ സുഖമാണ്. എപ്പോഴും ഒരു തണുത്ത കാറ്റും കുളിരും. താഴെ പുഴയൊഴുകുന്ന ചിത്രവും. ഒരു മുത്തച്ഛന്റെ തലോടൽ പോലെ. വിഷമം മറക്കാൻ ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ് അവിടെ പോയിരുന്നാൽ മതി.

ഞങ്ങൾ മുത്തച്ഛന്റെ അടുത്തെത്തി. ഇന്ന് ആരും വന്നിട്ടില്ലേ....ആരെയും കാണുന്നില്ല. ചേച്ചി ചെന്നപാടെ ഒരു ഒതുക്കു കല്ലിൽ പോയിരുന്നു. എന്നിട്ട് പുഴയിലേക്ക് ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചു. ഞാൻ കുറച്ചു പിറകിലായി വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു മരതടിയിലും ഇരുന്നു. ചേച്ചി മുന്നോട്ടു നോക്കിയിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ പിന്നിലൊട്ടു നോക്കിയിരുന്നു. അല്പം വിയർത്തിനാൽ ആ ബ്രായുടെ ചെറിയൊരു നിഴൽ അടിക്കുന്നുണ്ട്. പോരാത്തതിന് ആ നിതംബം അമർന്നിരിക്കുന്ന കാഴ്ചയും. എന്തോ മനസിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റാത്തപോലെ. എങ്ങോട്ട് ദൃഷ്ടി മാറ്റിയാലും അവസാനം കണ്ണ് വീണ്ടും അവിടെത്തുന്നു. ഒരു ദിവസം കൊണ്ടുള്ള മാറ്റത്തിന് ഒരു ബലമില്ലാത്തത് പോലെ. ആ സമയത്തും മനസാക്ഷി അരുതേ എന്നു പറഞ്ഞു കരയുന്നത് എനിക്ക് കെക്കാം.

ടാ.... ചേച്ചി പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞു എന്നെ നോക്കി. ഞാൻ പെട്ടന്ന് നോട്ടം മാറ്റിയെങ്കിലും ചേച്ചി കണ്ടെന്നെനിക്ക് തോന്നി.

എന്നാ ചേച്ചി....ഞാൻ ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ ചോദിച്ചു.

നീയെ എന്നെ അങ്ങനൊന്നു വിളിക്കോ????

എന്നാന്നു?????

എടി ചേച്ചീന്ന്...!!!!

അതെന്നാ

അങ്ങനെ നീ വിളിക്കുന്ന കേക്കുമ്പോ ഒരു സുഖവാ...പണ്ട് നീ വിളിച്ചിരുന്ന ഒരോർമ്മ. നീയിന്ന് എന്നെയങ്ങനെ വിളിച്ചപ്പോ നിനക്കറിയോ ഞാൻ എത്ര സന്തോഷിച്ചെന്ന്????.

കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് ഞാനൊന്നു മിണ്ടിയില്ല.ആ ഒറ്റ ഡയലോഗ് എന്റെ കിളി പറത്തി. ഇത്രയും ചെയ്തിട്ടും ചേച്ചിക്ക് ഒരു പരിഭവവും ഇല്ലാത്തത്.

രാവിലെ ഞാൻ ഒത്തിരി കരയിച്ചു അല്ലേ????ഞാൻ മൗനം ഭഞ്ജിച്ചു.

ചേച്ചി ഒന്നും മിണ്ടാതെ വിണ്ടും മുന്നിലേക്ക് മിഴിയൂന്നി.

എനിക്ക് കാൻഡ്രോള് ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല. അതാ ഞാൻ....ചേച്ചിയെ....ഞാൻ അറിയാതെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിപ്പോയി.