Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 15 [കാവൽക്കാരൻ]

നീങ്ങി.

"എല്ലാവരും കുറച്ചു പുറകോട്ട് മാറിനിന്നോ... "

ഞാൻ അവരോടായി പറഞ്ഞു...

എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ എന്റെ നേർക്കാണ്...

ചുമരിന്റെ മുന്നിലെത്തിയതും ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിച്ചു, സർവ്വ ശക്തിയും ഏകാഗ്രതയും വലംകൈയ്യലേക്ക് ആവാഹിച്ച്... ചുമരിലേക്ക് നോക്കി ഒരൊറ്റ ഇടി!

'ഠപ്പേ!!'

വലിയൊരു ശബ്ദം ഡൈനിങ് ഹാളിലാകെ മുഴങ്ങി.

ഇടിച്ച പോസിൽ തന്നെ ഞാൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു. ബാക്കിയുള്ളവർ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് എന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്. ചുമര് വിണ്ടുകീറിയോ എന്നാവും അവർ നോക്കുന്നത്.

പക്ഷേ സത്യം എനിക്കല്ലേ അറിയൂ...

ചുമരിന് ചെറിയൊരു പോറൽ മാത്രമേ ഏറ്റിട്ടുള്ളു! പക്ഷേ എന്റെ കൈ...അത് ഒടിഞ്ഞു എന്ന് തോന്നുന്നു... 😐

കൈവിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ കൊടുംവേദന അരിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സൂപ്പർ പവറുമില്ല, ഒരു മൈരുമില്ല...

വേദന കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഞാൻ പതുക്കെ ആ കൈ മറ്റേ കയ്യിനുള്ളിൽ പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചു...

ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി...പ്രേത്യേകിച്ച് രാഹുലിനേ..

"ദേവാ ഞാൻ വെറുതേ പറഞ്ഞതാടാ.... 🙂"

നന്ദിയുണ്ട് മൈരേ നന്ദിയുണ്ട്....

കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ ഞാൻ പോയി ഒരു ചെയറിലിരുന്നു...

"വേദയുണ്ടോ.... "

അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും നിധിയുടെ ചുണ്ടുകളിലേ ചിരി എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.അവളുടെ മുഖത്ത് മാത്രമല്ല എല്ലാവരും തികട്ടി വരുന്ന ചിരി കടിച്ചുപിടിച്ച് നിൽക്കുകയാണ്....

ഛേ മൊത്തത്തിൽ നാറി നാണം കെട്ട് കയ്യും പോയി മാനവും പോയി...

"സാരമില്ലടാ... ഇത് പണ്ടുണ്ടാക്കിയ വീടല്ലേ? അതുകൊണ്ടാ ചുമരിനൊക്കെ ഇത്രയും ബലം. നീ വിഷമിക്കണ്ട, ഞാൻ പോയി കുറച്ച് ഐസ് ക്യൂബ്സ് എടുത്തുകൊണ്ട് വരാം. അത് വെച്ചാൽ വേദന മാറിക്കോളും. ഇനി എന്നിട്ടും മാറിയില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോവാം..."

​എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച്, ആശ്വാസവാക്കുകളുമായി